Sevgili müzik dostlarım,

Çok şükür 1 Mayıs gününü kazasız belasız geçirdik. Gerçi bazı abuk şeyler olmadı değil, Taksim`deki Atatürk heykelinin tepesine tırmanmak ve Atatürk`ün üzerine değişik kesimlerin kendi görüşlerini yansıtan bayraklar, posterler takması çok kaba bir davranıştı ama oluyor böyle şeyler. Neticede saat 15`de herşey bitti, emekçiler gitti ve meydan çöpleri temizleyen emekçilere kaldı. Polis ve belediye olağanüstü güzel çalıştı, insanlar bu günü sevgiyle olmasa bile çoşkuyla kutladılar.

Sevgiyle diyemiyorum çünkü bu kavram bizim ülkemizde henüz tam anlamıyla anlaşılmış bir şey değil, biz bize benzeyeni seviyoruz, bizi tehdit edip korkutabileni sayıyoruz, diğer insanları ezmek ve korkutmayı anlayışla karşılıyoruz. Sevginin saygı gerektirdiğini, farklı olmanın bir öğrenim ve gelişim fırsatı olduğunu henüz anlamıyoruz.

Bunca insanlığı aydınlatan felsefenin yeşerdiği Anadolu`da günümüzde tekbir getirerek taş heykelin kafasını kesen insanlar için ne diyebileceğimi bilmiyorum. Tekbir getirmenin de bir adabı yok mudur?

Kürt vatandaşlarımız ile ilişkilerimiz yavaş yavaş zıvanadan çıkıyor, bildiğimiz anlamı ile ulus devlet yıkılıyor ama yerine ne geleceği henüz net değil. Peki, bu ülkenin insanları gerçekten ne istiyor bunu merak eden var mı?

Üniversite giriş sınavları insanlarda ve özellikle de öğrencilerde derin bir güvensizlik ve hayal kırıklığı uyandırdı, devlet büyüklerinin açıklamalardan tatmin olması halkı tatmin etmiyor. Başka çare yok demek insan zekasına ve yaratıcılığına hakaret demektir. Benim önerim şu: Yılda 3 defa tekrarlanan bir dil bilgisi, matematik ve genel yetenek sınavı olsun. Her üniversite oradan alınan notlara göre kendi kriterlerini oluşturarak öğrenci alsın, hatta o sınavlarda asgari bir puanı alan öğrenciler üniversitelerin kendi özel sınavlarına girerek seçilsinler. Bu düşünce size ters gelebilir ama eski sistemin uyandırdığı güvensizliğe göre daha adil bir yöntem olabilir. Batı ülkelerinde bu tip sistemler işliyor, gördüğünüz gibi işin uzmanları susunca çözüm üretmek amatörlere kalıyor.

Haftanın olayı Prens ve Prensesin peri masalı gibi düğünü oldu. Diana`nın oğlu halktan bir kızla evlendi, herkes naklen yayın yapan televizyonlara kilitlendi, beklenen netice mutlu evlilik, çocuklar, sonu ferah aydınlık. Gerçek ise kızın hayatının kaydığı ama kimse masalların büyüsününü bozmak istemiyor. Babası prense antik değerli bir Aston Martin hediye etti ama kimse günümüzde bu soylu İngiliz markasının hangi yabancı markaya satıldığını bilmiyor. Bakınız Google size söylesin.

Heykel yıkmakla başladık, heykele tırmanan emekçilerle devam ettik ve heykelleştirilen insanların evliliği ile müziğe geldik.

‘Evde Çalamadıklarım’ın bu haftaki konuğu “But Beautiful” adlı albümünü tanıttığımız caz vokalisti Ayşe Gencer oldu. Birlikte hem onun öyküsünü hem de albümün müziklerini sizlerle paylaşıyoruz.

01) Ayşe Gencer / CD: But Beautiful / But Beautiful
02) Ayşe Gencer / CD: But Beautiful / I Did Not Know What Time it Was
03) Ayşe Gencer / CD: But Beautiful / Don`t Explain
04) Doc Cheatam & Nicholas Payton / How Deep is the Ocean
05) Ayşe Gencer / CD: But Beautiful / I`ve Got The World On A String
06) Ayşe Gencer / CD: But Beautiful / Give Me The Simple Life
07) Ayşe Gencer / CD: But Beautiful / The Man I Love (Neşe Yıldıran için)
08) Ayşe Gencer / CD: But Beautiful / Pennies from Heaven
09) Doc Cheatam & Nicholas Payton / She Is Funny That Way
10) Ayşe Gencer / CD: But Beautiful / Luiza

Son söz: Ben neden iyimserim?

İki şey arasında seçim yapabilirim, iyimserlik veya kötümserlik, ben iyimserliği seçiyorum çünkü ancak iyimser olursam bu dünya için olumlu ve kalıcı bir şeyler yapabilirim. Kötümserliği seçersem ancak kötülükle baş başa kalacağımı görüyorum, dolayısıyla kötümserlik benim için değil.

Peki siz neyi seçiyorsunuz? Yaşamınız bitince arkanızda neler bırakmayı hayal ediyorsunuz?

Sevgiyle kalın,
Tunçel GÜLSOY
02 Mayıs 2011, Pazartesi
tuncelgulsoy@cazkolik.com