Standard A La Turc
Nardis Jazz Club :
09 Eylül 2010, Persembe, Saat: 21:30
Önder Focan (g), Şenova Ülker (tp), Erdal Akyol (b), Ediz Hafızoğlu (d). Önder Focan’ın çok ilgi gören projelerinden biri olan bu proje onun caz standartlarına yaklaşımını baz alan çalışmasıdır. Sanatçıya göre “bugün için evrensel bir müzik olan caz, ana besin kaynaklarından biri olan popüler şarkıları sadece Amerikan kaynağından almak durumunda değildir. Dünyanın diğer ülkelerindeki caz müzisyenlerinin kendi çevrelerindeki popüler şarkıları kendi müzikal anlayışlarıyla, yeni caz formatıyla yorumlamaları caz adına çok doğal bir olgu ise, dünyanın kendi yaşadığı bölgesindeki sevdiği, kaynağı ne olursa olsun (pop, halk müziği, Türk sanat müziği gibi) popüler parçaları cazcı gibi yorumlamaktır”. Bu bağlamda hepimizin bildiği pek çok parçayı caz müzisyenlerinin yorumları dinlemek çok keyifli oluyor.
www.nardisjazz.com
Express Brass Band
Haymatlos :
09 Eylül 2010, Persembe, Saat: 22:30
Münih kökenli Express Brass Band yaklaşık 10 yıldır Sun Ra Arkestra ve Art Ensemble of Chicago gibi grupların izinden gidip kendine has bir tarzı yakalamayı başarıyor. Kökenlerini Jazz, Soul, Afrobeat, Maghreb’den Afghanistana kadar uzanan oriental müziği ve Balkan olarak tanımlayan Express Brass Band dünya çapında aktif olan Brass Band ağının parçası olarak yıllardan beri Almanya’nın Münih şehrinin bir sembolü haline geldi. Express Brass Band’in İstanbul’a gelmesi Streetart İstanbul Projesi kapsamı çerçevesinde gerçekleşmektedir. Grup 9 Eylül ile 17 Eylül arası İstanbul’da bulunacak.
-
Caz Denizi...
John Scofield son albümü "Piety Street"i anlatıyor
John Scofield son albümü "Piety Street"i Nisan başında yayınladı. Müzik dünyasında merakla beklenen albüm çıkar çıkmaz büyük ilgi gördü elbette. Cazkolik olarak Scofield'ın albümünü yeni çıkan bir albüm olarak anlatmak doğru olmazdı, kapsamlı ele almalıydık, kendisi ile yapılan söyleşilerin hepsini gözden geçirdik ve Stuart Nicholson tarafından yapılmış olan bu röportaj hem albümle ilgili hem de Scofield ile ilgili bir çok şeyi net ve ayrıntılı işliyordu, sevgili arkadaşımız, sitemizin okuru, cazseveri ve çevirmeni sevgili Fethi Aytuna bu kapsamlı görüşmeyi bizler için Türkçeleştirdi, artık "Piety Street" ile ilgili çok daha fazla bilgiye sahip olabiliriz.
John Scofield’in 2002 tarihli albümü "Überjam"da davulcu Adam Deitch’in 20 saniye süren rap performansında “Sco Miles için rock yaptı, o bu alanın en iyilerinden” diye bir bölüm var. Deitch’in bu sözleri kullanması oldukça anlamlı. 60’ların çocuğu olan Scofield; Jimi Hendrix, Eric Clapton, Jimmy Page ve B.B. King dinleyerek büyümüştü. Bu müzisyenlerin yanı sıra Charlie Christian, Herb Ellis, Barney Kessel, Jimmy Raney ve Wes Montgomery gibi klasik caz gitaristlerinin yaratıcılığına hayranlık duyuyordu.
Scofield çocukluk yıllarında Berry Gordy’ninTamla/Motown plak şirketinin hayranıydı. Blues ve R&B’yebayılıyordu. Bebop çalıştığı zaman bile bu tarz çalan lise gruplarındaçaldı. Scofield’ın R&B’dan hoşlanması ilerde onun işine yaradı. 70’lerde davulcu Billy Cobham’ın caz-rock grubunda çalışma şansı buldu (bu grupta ayrıca Randy ve Michael Brecker vardı). 80’lerdeyse Miles Davis’in funk ağırlıklı grubunda çaldı. Bir çok kişiye göre Scofield’ın çaldığı albümler – bunlardan biri Decoy idi –Davis’in son döneminin en iyi albümleriydi.
Uzun yıllar Enja, Gramavision ve Blue Note şirketleriyle çalıştıktan sonra, Scofield 1996’da Verveiçin albüm yapmaya başladı. O tarihten beri ortalama olarak yılda biralbüm çıkardı. Bu albümler müzik açısından çeşitliliğe sahipti. “Quiet”ta akustik gitar öne çıkıyordu. Medeski, Martin ve Wood’la birlikte yaptığı “A Go Go”da kafa göz yararcasına bir jam topluluğunun çaldığı türden melodiler vardı. “Bump”da ikinci dalga funk üzerine arayışlar yer alıyordu. Son albümlerindeyse dosdoğru jam yıldızları (Works for Me), Ray Charles müziği (That’s What I Say: John Scofield Plays the Music of Ray Charles) ve İngiliz klasik müzik bestecisi Mark-Anthony Turnage ile ortak çalışmalar (Blood on the Floor ve Scorched) vardı. Scofield’ınrahat durmadığını söylemek yanlış olmaz. Müzik türleri arasında kolaycageçiş yaparken her birine kişisel damgasını vuruyor. Son albümü debunun dışında kalmamış. “Piety Street”, gospel müziğine yapılan bir yolculuk gibi. Scofield’ın bizzat seçtiği, çoğunluğu New Orleans'lı müzisyenlerden oluşan grup albüme farklı bir müzikal lezzet katmış ve Scofield’ındaha önce denediklerinden oldukça değişik bir albüm ortaya çıkmış.Konuşmamıza bu son projenin ardında yatan esin kaynağıyla başladık.
-Ray Charles’tan Piety Street’e geçmek büyük bir sıçrama gerektirmemiş.Bu proje üzerine kafa yormaya başladığınızda aklınızdan geçenlerisöyler misiniz?
- Aslında blues tarzı bir gitar kaydıyapmak istedim. İlk düşüncem buydu. Ancak bir sürü blues topluluğu var– her köşede, her barda 12 ölçülü blues çalıyorlar. “Biraz bundan farklı olmamız gerek" diye düşündüm. Yıllar boyunca New Orleans'lı müzisyenlerle beraber bir albüm yapmak için New Orleans’a gitmeyi istedim, “ne çalacağız?”diye düşündüm. Gospel müziğine hayran olduğumdan yıllar boyuncaşarkılar, kayıtlar toplamıştım. Bunların iyi bir malzeme temelioluşturacağını düşündüm. Böylece oraya gidip bir grup müzisyenleberaber çaldım ve bu insanların bu iş için çok iyi bir seçim olduğunugördüm. Bu işi benimsemişlerdi, böylece albümü yaptık.
- Bu adamlarla nasıl bağlantı kurdunuz?
- Bir çoğunu yıllardan beri tanıyordum, çünkü orada çok çaldım. Şarkıcı ve piyanist Jon Cleary’yi tanıyordum, onun hayranıyım. Kayıt yaptığımız stüdyonun sahibi olan kayınbiraderim Mark Bingham vasıtasıyla tanıyordum onu. Cleary ile 18 yıl önce tanışmıştım, yaptıklarını o zamandan beri takip ediyorum. Aynı şey basçı George Porter, Jr. için geçerli. Meters’ive çaldığı bütün New Orleans albümlerini çok beğeniyordum, yani yaptığıişleri biliyorum. Onunla yedi sekiz yıl önce, New Orleans’ta birorganizatörün ayarladığı büyük bir jam session’da çalmıştım. Diğerşarkıcı John Boutté’nin adını duymuştum ama dinlememiştim. Onu bana Mark Bingham tavsiye etti.
Albümdeturneye çıkacağım insanların yer almasını istedim. Sonradan turnedebirlikte olamayacağım yıldızlarla çalışmak istemedim. Böylece turneyeçıkabilecek yıldızları topladım ama buna uygun bir davulcubulamamıştım. Çok beğendiğim iki davulcunun işi vardı, bu yüzden SanFranciscolu Ricky Fataar’ı seçtim. New Orleanslı değil ama çok iyi davulcu ve o müziği çalabiliyor. Ayrıca tef çalan Shannon Powell’ı aldık. Aslında davulcu ama aynı zamanda inanılmaz tef çalıyor. Bir parçanın sonunda da davul çaldı.
- Albümde on dört parça var, bugünün standartlarına göre epey fazla. Şarkıları seçerken epey zorlanmış olmalısınız.
- Kolay bir iş değildi ama eğlenceliydi. Müziği biraz daha araştırmama yol açtı. Burada New York’ta, Paul Siegeldiye gospel uzmanı bir arkadaşım var. Yıllardan beri bana bu müziğidinletiyordu, bu iş için daha da çok dinletti. İkinci albümü kolaycayapabiliriz.
- Bazı şarkılar üzerine konuşabilir miyiz? Özellikle ‘It’s a Big Army’ çok güzel olmuş.
- Evet bu benim bestem ama mevcut gospel müziğinden bazı unsurlar alıp bir araya getirdim. Kabaca “When the Saints Go Marching In”denbölümler aldık. Bu en çok çalınan caz standartlarından biri olmanınyanında bir gospel melodisi. Bu melodiyi davul ataklarının arasındakullandık. (Şarkı söylüyor)‘I am a soldier, in the army of love, I am a soldier in the army –’ bu tekrarları farklı gospel eserlerinde duyarsın. Bu bölümü kullandık. Shannon da burada çok güzel perküsyon çaldı. Bu Mardi Gras havası da var. Bana göre bu parça – gitar çalışım ve her şey – gayet iyi oldu.
- Dorothy Love Coates’ten iki tane parça var. Bunlardan bahseder misiniz?
- Çok iyi bir şarkıcıydı ve güzel besteler yapmıştı. Dorothy Love Coates and the Original Gospel Harmonettes diye bir grubu vardı. Ondan aldığımız iki besteyi Jon Cleary söyledi. Cleary’nin şarkı söylemesi ve piyano çalması acayip. Bence albümün yıldızı o. Üç şarkıyı John Boutté söyledi. Ama geri kalan şarkılarda ana vokal Cleary’nin. Birincisi “That’s Enough” – ‘I have got Jesus and that’s enough’. Bilirsiniz insanlar sizin hakkınızda konuşup yargılayabilir ama bunun önemi yoktur. Cleary’nin bu şarkıyı söylemesi hoşuma gitti.
- Bir de “The Old Ship of Zion”un coşkulu bir yorumu var.
- Bu Thomas Dorsey’in bir şarkısı. En büyük gospel bestecilerinden biri, ama Tommy Dorsey’le karıştırılmasın! Thomas A. Dorsey, eskiden bir blues şarkıcısıydı ve Georgia Tom adıyla biliniyordu. Sonradan dine dönüp “Oh Precious Lord” gibi şarkılar ve büyük standartlar besteledi. Sevdiğim parçalardan biri “The Old Ship of Zion”,ama biz bunu tamamen değiştirdik. 10 ölçülü blues biçimi gibikullandığımız bir 10 ölçülük bölümü var. Ben de tıpkı 12 ölçülü bluesparçaları gibi art arda sololar çaldım ama 10 ölçü uzunluğundaydı.İlginç bir biçim. Kimsenin bu şekilde çaldığını duymadım. Sonra John Boutté de çok güzel söyledi. Parçanın sonuna doğru söylediği “I got on board early one morning”kısmı – işte buradaki sözler beni mahvediyor. Parçada bizimkullanmadığımız uzun bir bölüm var. Adamın nasıl okyanusta tekbaşınayken bu gemiyi gördüğünü, kaptanın işaret ederek onu çağırdığını,onun da gemiye çıktığını anlatıyor.
- Albüm oldukça ilham verici. Gospel için ne derler? “Tanrı sevgisiyle dolan kalp”.
-Evet. Ben aslında Hıristiyan değilim. Aslında hiçbir şey değilimsanırım. Hiçbir kiliseye mensup değilim. Soul müzik dinleyip onunlabüyümüştüm. Sonra bir de bu tür bir dini soul müzik olduğunu ve dahaiyi olabileceğini öğrendim. Ama bu şarkılardan ve verdikleri manevimesajdan epey ilham alıyorum. Tekrar doğmadım tabii – sadece bir keredoğdum – ama hiçbir şeyi küçümsemiyorum. İnançla ilgili bu şarkılar çokduygu yüklü, özellikle canlı söylendiklerinde. Bu müziği seviyorum.
- 1996’daki “Quiet”tan beri, her yıl yeni bir proje yapıyorsunuz. Bu herhalde bir baskı yaratıyordur?
-Albümlerin de bir kitap veya film gibi bir kavrama dayalı olması hoşumagidiyor. Ama iş istemediğim bir müziği yapma noktasına gelseydi o zamanbırakırdım, çünkü güzel olmazdı. Bu konsept albümleri, örneğin Ray Charles albümü gibi, yapmak hoş çünkü kendi müziğimden oluşan albümler yapıyorum. “Quiet”biraz farklıydı. Naylon telli gitarla bir tür sakin bir albüm yaptım,ama yine hepsi benim bestelerimdi. Albümlerimin çoğu bu şekildedir. Herbirine özel bir damga vurmayı severim. Ancak bundan sonra aynı üçlüyleon albüm yapabilirim ki bu plak şirketi için kötü bir iş anlamınagelir. Ama iş yapmak zaten kötüdür!
-Aynı grupla on plak yapmaktan bahsetmeniz ilginç çünkü cazda eksik olanşey düzenli grupların bir arada kendi müziklerini geliştirmeleri. Bukonuda ne düşünüyorsunuz, çünkü geçmişte çok güzel gruplarınız vardı:Blue Matter Band, ve mesela Joe Lovano’lu dörtlü?
- Blue Matter grubuyla yeni bir şeyler yapmayı isterim. Hala Steve Swallow ve Bill Stewart’laara sıra provalar yapıyoruz. Bahse girerim ki bir zaman gelecek ve yenibir albüm yapacağız. Bence gruplar çok önemli. Plak şirketleri hep özelprojeler istiyor ki bu da grubu öldüren bir şey. Ama sürekli albümyapmaması gereken pek çok grup var çünkü sürekli birbirine benzeralbümler çıkaracaklar. Onlar sürekli albüm çıkarmaktan memnun olabilirama aslında birbirinden farkı olmuyor. Birçok albüm yapmak için özelbir grup olmak gerek.
- En başa geri dönebilir misiniz? Blues gruplarında çalmaya başladınız değil mi?
-Evet, doğru. Blues hayranı bir gitarcı olarak başladım. Delikanlılıkyıllarımdan bahsediyorum. Blues çalmaya çalışıyorduk. O zamanlar yani60’larda, lise balolarında çalan gruplar tarzında Top 40 gruplarıdinliyorduk. Ama 60’ların ortasında Top 40 grupları çok iyi müzikçalıyordu. Sadece Beatles ve Beach Boys yoktu. O gruplar gerçekten iyiydi ama bir de Tamla/Motown grupları vardı. Biz o müziği çalmaya çalışıyorduk ki bu da beni bluesa yöneltti. B. B. King ve koca bir tür. Blues 60’larda çok popülerdi, sadece Clapton ve Hendrix değil B. B. King ve Albert King de çok tutuluyordu. Böylece ben de bu adamları taklit etmeye çalışarak işe başladım.
- Peki cazla ne zaman ilgilenmeye başladınız?
-Müziğe bluesla başladım. Ama daha o zamanlardan, bluesdan başka bir şeybilmeyenlerden hoşlanmıyordum. Otuz yıl önce ezilen insanlarınmüziğinden başka bir şey çalmayan beyaz banliyö çocukları. İşte bütünbunlara karşı biraz kuşkuluydum. Sonra ne oldu biliyor musunuz? Bugerçekten tuhaf. Bir gün Jimi Hendrix konserine gittim ve o anda blues gitarcısı olmaktan vazgeçtim, çünkü bluesun en alasını çalıyordu. Aslında çaldığı müzik psychedelic rock olmasına karşın gitarını konuşturması ve bütün gece çok sıkı çalması sonucu düşünmeye başladım. “Belki caz gitarcısı olurum, bu daha kolay olabilir, bütün yapmam gereken çalışmak”. Asla öyle onun gibi yırtıcı, inanılmaz bir adam olamazdım. İşte o gece bunları düşündüm.
Aslında cazı başlangıçta sevmemiştim. Caz hakkında pek bilgim yoktu. Küçükken babam bir Django Reinhardtplağı almıştı bana, işte caz gitarıyla tanışmam bu sayede oldu. SonraConnecticut’ta, New York şehrinden 40 mil uzakta bulunan bizim kasabadabirinden ders aldım. Bu adam bebopçu olmak isteyen biriydi. O zamanlarotuz yaşındaydı. Bana gerçekten çok yardım etti. Böylece 17-18 yaşımageldiğim ve Hendrix’i dinleyipte o tür müziği çalamayacağımı anladığım zaman caz çalışmaya başladım.Bluesu seviyordum ama orada kaldı. 17 yaşıma geldiğimde cazı öğrenmeyebaşladım ve hala öğreniyorum.
- Ama sadece altı yıl sonra Carnegie Hall’da Gerry Mulligan ve Chet Baker ile çaldınız. Bu oldukça büyük bir hamle.
-Aslında epey şanslıydım. Doğru zamanda doğru yerdeydim. Liseyegidiyordum. Kendi kendime çalışıyordum. Gitar öğretmenim ve bendenbaşka iki öğrenci daha vardı. Benim etrafımda pek caz yoktu. Caz NewYork’taydı ama orası bana yabancı bir dünyaydı. Bu yüzden 18yaşımdayken Berklee’ye gittim. Boston’da yaşarken Mulligan’la tanıştım ve işte böylece şansım döndü.
- Caz eğitimi hakkında ne düşünüyorsunuz?
-Çok karışık şeyler düşünüyorum. Hepimiz öyle düşünüyoruz. Cazı hep çokcanlı bir sanat biçimi ve bir sokak unsuru olarak görüyordum.Sanatçılar müthiş müzisyenlerdi ve çalıştıklarını bilmeme rağmen onlarıentelektüel olarak görüyordum. Çılgın, beatnik, vb. adamlardı. İşte Sartre okursunuz, Charlie Parker gibi çalarsınız, onun gibi şeyler. İşte böylece caz eğitimi ve üniversitenin kuralcılığı benimle hiç uyuşmadı.
Ancakbunlarla bir şekilde uyuşmanız lazım. İşte Berklee; benim gibi küçükbir kasabadan gelen birinin, gerçekten iyi müzisyenler olan ve aynıdüşüncelere sahip olduğumuz gençlerle tanışmamı sağladı. O zamanlaröğretmenlik yapan bazılarını işte orada tanıdım. Bunlar bana gerçekanlamda nasıl çalmam gerektiğini öğretti. Gary Burton ve Steve Swallow– ikisiyle de orada tanıştım. Bir de ünlü olmayan, Boston dışındabilinmeyen isimler vardı. Boston 60’ların sonunda iyi bir müzik eğitimiortamı ve oldukça güzel bir caz ortamına sahipti. Herb Pomeroy ve grubu gerçekten müthiş müzisyenlerdi, bebop kuşağının adamlarıydı. Onlarla birlikte çaldım, bir de Alan Dawson vardı, müthiş biriydi. Böylece Berklee sayesinde büyük müzisyenlerin çevresine girme imkânım oldu. Berklee insana böyle bir imkân veriyor.
Oysaşimdi caz dersleri olan büyük üniversiteler var. Buralarda hiçkonserlerde çalmamış, sahneye çıkmamış adamlar ders veriyor. Bu adamlaraslında bu müziği çalabilir, ortalıkta ‘Giant Steps’i çalan bir sürü adam var ama hepsi o üniversite dünyasının içinde ve bu bana pek yaratıcı gelmiyor.
- Biraz Billy Cobham’dan bahsedelim. Siz onunla epey plak yapıp turneye çıktınız.
- Evet, 75 ve 76’da Billy’yle birlikteydim. Daha önce biraz Mulligan’la birlikte çalmıştım. Topluluğuna katılmamı istedi, ama çok fazla iş yoktu. O sırada Cobham’la tanıştım ama beni çağıracağından hiç haberim yoktu. Horacee Arnold diye bir davulcunun demo kaydının yapımcısıydı. Ben hala Boston’da yaşıyordum, ama ara sıra gelip bedavaya Horacee Arnold’la birlikte çalıyordum çünkü New York’tan sıkı genç cazcıların katıldığı konserler oluyordu. Cobham arkadaşı Horacee Arnold’un demo yapmasına yardım etmeye gelmişti. Derken Cobham birden “madem konserlere çıkmak istiyorsun, işte fırsat” dedi. Beni grubuna aldı. John Abercrombie’nin yerini almıştım. Grupta ayrıca Brecker kardeşler vardı. Daha sonra George Duke ve Alphonso Johnsonkatıldı. Müthiş bir tecrübeydi. Hiç durmadan iki yıl boyunca bütündünyayı dolaştık. O zamanlar fusion altın çağını yaşıyordu. Biz debüyük konserlerde çaldık. Müthişti!
- Bilgi ve tecrübeye susamış bir genç gitarist olarak Billy Cobham’dan neler öğrendiniz?
-Bir bakıma Boston’da bir fildişi kulede yaşıyor ve bebop çalmayauğraşıyordum. Bu grup beni gerçek dünyayla tanıştırdı. Rock şovlarındaçalıyorduk. Average White Band ve Doobie Brothers’ın karşıtı müzik yapıyorduk. Ayrıca fusion açısından Weather Report ve Herbie Hancock’s Headhuntersgruplarının da karşıtıydık. Aslında halk için çalıyorduk ve 70’lerdekio heyecanlı müzikal manzaranın bir parçası olmuştuk. O zamanlargerçekten böyle bir şey oluyordu. O zamanlar Led Zeppelinyıllarıydı, elbette o manzaranın içinde değildim ama o manzaranınyakınında bir yerdeydim ve çok heyecanlı bir dönemdi. Bu adamlar çokiyi müzik yapıyordu ve hepsi enstrümanlarında müthişti. Bu durum benijazz-rock çalmaya sevk etti ki, daha önce hiç çalmamıştım. Ama dahaönce blues ve rock çaldığımdan bu işte bir zorluk çekmedim.
- 70’lerin sonunda Enja şirketi için “Out Like a Light” gibi albümler yaptığınızı hatırlıyorum.
- Evet, Billy’ningrubu 77’de dağıldı. 70’lerin sonuna kadar New York’ta kaldım. Kendigruplarımı kurmaya başladım ve böylece küçük konserlerde çaldım.70’lerin sonunda Avrupa’da konserler vermeye başladım. Enjaşirketi konserleri düzenlemede bana yardımcı oluyordu. Bazen sadeceAlmanya’da bir ay boyunca çalıyorduk. Bu çok güzeldi çünkü her gecegrubun lideri olarak sahneye çıkıyordum ki Amerika’da bunu hiçyaşamamıştım. Arada bir New York’ta, Boston’da ya da Philadelphia’daçalardım. Böylece bir grubum oldu. “Out Like a Light” albümünde eski hocam ve dostum, aynı zamanda akıl hocam Steve Swallow ile birlikte çaldım. 70’lerin sonunda onunla çok çaldık.
- Kariyerinizin sonraki büyük durağı elbette Miles Davis’ti. Onunla nasıl çalışmaya başladınız?
- Billy Cobham ve Miles Davis arasındaki dönemde New York’ta ‘kiralık caz gitaristi’ gibiyaşadım. Bir sürü işte çalıştım ve pek çok konsere çıktım. Kendikonserlerim yanında çok farklı insanların konserleri vardı. Geriyedönüp baktığımda çok harika olduğunu düşünüyorum. Jay McShann ile iki albümde çaldım. Mingus’la Atlanticiçin bir albüm yaptım. Eşlikçi olarak her tür iş yaptım. Çeşitlisanatçılarla artık yapılmayan türde tuhaf albümlerde çaldım. Birazstüdyoda caz kayıtlarında, biraz konserlerde çaldım, bu sırada nasılçalınacağını öğrendim. New York’ta hep ön plandaydım ve her tür işyaptım. Sonra 82’de Miles beni grubuna aldı. Bunu bekliyordum çünkü grubundaki adamları tanıyordum. Miles’ın orijinal dönüş grubunda Mike Stern gitarcıydı. Mike’la iyi arkadaştık, konserlerde hep birlikte çaldık. New York’ta 55 Grand Street diye bir kulüp var. Mike’la birlikte sık sık bir davul ve bas eşliğinde bir dörtlü olarak çaldık. Miles Mike’ı severdi ama Mike’ın o zamanlar uyuşturucuyla başı dertteydi. Miles ne yapacağını bilemedi ve ‘Pekala, yeni bir gitarcı bulacağım’ dedi. Benim tahminime göre Mike’ı toparlamaya çalışıyordu. Miles bunu hep yapıyordu, mesela iki saksafoncu alıyordu. Rekabet yaratmayı seviyordu. Böylece beni grubuna aldı. İlk yılımda Mike’la birlikteydik. Ancak Mike uyuşturucudan kurtulamadı. Uğraşmak boşunaydı. Miles da onu çıkardı. Mike’ı seviyordu ama o işleri iyice berbat etmişti. Bu yüzden Miles beni grupta tutup Mike’ı gönderdi. Çok şükür ki, Mike uyuşturucuyu bıraktı ve aşağı yukarı otuz yıldır gayet iyi durumda. Ama o zamanlar benim Miles’ın grubundaki tek gitarcı olmamın hikayesi budur.
- Miles ile çalışmak gerçekten farklı bir şey olmalı, cazın tek gerçek süperstarı o.
-Türünün tek örneği. Onunla birlikte çalmak müthiş bir şeydi, çünkü obenim en beğendiğim müzisyendi. Her zaman onu dinlemeye giderdim, herplağını alırdım, bütün eserlerini biliyordum. Sanırım bilinç altımda,eğer gitarı birisi gibi çalabilirsem, Milesgibi çalmak istediğimi düşünüyordum. Sololarını taklit ediyordum. Butecrübede müziğin ötesinde bir şey vardı. Müziğin dışında bu adam Marlon Brando veya Pablo Picassogibi biriydi. İş kültürel saygınlığa geldiği zaman, bu adam bir mekanagirdiğinde orada noktayı koyardı. Turneye çıkardık ve onun yakınındaolmak apayrı bir manzaraydı. Büyük bir olaydı, belki Obama’nınmaiyetinde olmak gibi bir şey – bilemiyorum. Çok heyecan vericiydi…Müzik onun için zirveydi ve çok önemliydi. Müzik hakkında konuşmayıseverdi ve hep konuşurdu.
- Sonra Gramavision şirketiyle anlaştınız.
- Evet, Miles’la birlikteyken insanlar beni biraz daha tanımıştı. Gramavision şirketi de onlar için plak yapmamı istedi. İlk yaptığım plak “Electric Outlet” idi. İkinci albüm olan “Still Warm”u yaptığımda hala Miles’labirlikteydim. Bu albümleri yapıp arada onunla birlikte turneyeçıkıyordum. İki buçuk yıl onunla çalışıp gerçekten iyi bir tecrübeyaşadığımı düşününce gruptan ayrıldım. Mike’ın başına gelenlerin bana olmasını istemiyordum. Koşullar farklıydı ama ben “Belki Miles benden bıkmıştır, emin değilim, bari gruptan ayrılayım” diye düşündüm. Artık kendi grubumu kurmak istiyordum. “Blue Matter”ı yaptık ve Miles’tan ayrıldıktan hemen sonra o grubu kurdum. Birkaç yıl boyunca sürekli çalışma imkanı bulduk.
- O grup insanlar üzerinde iyi bir izlenim bırakmıştı.
- Evet, doğru zamanlama olduğunu biliyorduk çünkü Miles’la birlikte epey sahneye çıkmıştım. Miles’la çaldığım için hepsi çok iyi olan 80’lerin funk müzisyenlerini kullanmak istedim. Önce basçı Gary Grainger ile tanıştım. Baltimore’da yetişmişti ve davulcu Dennis Chambers ile birlikte büyümüştü. Bana “iyi bir davulcu biliyorum, bir dinlesen iyi olur” dedi. Ben Dennis’i P-Funk’ta dinlemiştim. Bir korsan kayıttı ve çok iyi olduğunu düşündüm. Böylece birlikte çalmaya başladık.
- Joe Lovano ve Bill Stewart’la dörtlünüz, oldukça farklıydı değil mi?
- Evet, Miles’inbu funky ritm dünyasının içinde yaşamıştım. Benim çalmaya başladığımzamanki funk değil de 80’lerin funk’ı, yeni bir tarz. 80’lerin sonunageldiğimizde, ses olarak hayal kırıklığına uğramıştım. Böylece cazmüzisyenleriyle – daha yalın adamlarla ve akustik bir soundda çalışmakistedim. Lovano’yu beğenirdim,Berklee’den beri onun hayranıydım ve daha önce biraz birlikteçalmıştık. Böylece onu arayıp benimle çalıp çalamayacağını sordum. O dakabul etti. Yaptığımız ilk kayıtta Bill (Stewart) yoktu. Jack DeJohnette ve Charlie Haden vardı. Adı “Time on my Hands” idi ve stüdyo projesiydi. Böylece kendi soundumuz üzerinde çalışmaya başladık. Ben ve Joe. Sonra gruba Bill Stewart’ı aldık.
- Böylece “Meant to Be” gibi albümler ve Bill Frisell’le birlikte ilginç bir albüm ortaya çıktı.
- Evet, birlikte Marc Johnson’un “Bass Desires”ında çaldık. ECM’ye Marc ve Bill ile iki albümde çaldım. Bill’inçalış tarzını seviyorum, onu albümümde çalması için davet ettim. Onunlabirlikte çalmak oldukça hoş, bence gitar çalmada bir tür önseziye sahip.
- Sonra Verve şirketiyle anlaştınız.
- Ben Blue Note’taydım. Verve beni oradan çaldı ve iyi bir sözleşme önerdi. O zamanlar Verve’inçok güçlü bir Avrupa bölümü vardı. Bana Avrupa’da gerçekten yardımediyorlardı. Turneler açısından Avrupa benim için her zaman çok önemliolmuştur. Meslek hayatıma orada başlamıştım – dediğim gibi bir ayboyunca Almanya’da çalmıştım. Verve’in bu konuda iyi olduğunu düşündüğümden onlarla anlaştım.
- Ardından bir dizi ilginç albüm geldi. Benim favorilerimden biri Medeski Martin & Wood’la “A Go Go” albümü.
-Bu adamları gerçekten seviyorum. Ben 80’lerin dijital füzyonuylauğraşıyordum. Derken 90’larda bu adamlar çıktı ve eski funkmalzemelerini getirdiler: Upright bas, B3 ve klavinet. Bu adamlarınçalma tarzından çok hoşlanıyordum. Eski tarz R&B türü şeylerçalıyorlardı. “Bu adamlar tam birlikte çalabileceğim kişiler” diye düşündüm ve onları aradım. 1997’de onlarla temas kurduğumda oldukça tanınmış bir gruptular. Bir araya gelip çaldık ve “A Go Go”yu yaptık. O zamandan beri on yıl geçti ve bir yıl önce bir albüm dahayaptık. Onlarla birlikte çalmak gerçekten müthiş bir şey. İnanılmazinsanlar hepsi ve benim onlarla anlaşmam harika. Bir gitarcıları yok!
- Bunun tam tersi, klasik besteci Mark-Anthony Turnage ile yaptığınız albüm.
- Onunla iki albüm yaptım. İlkinin adı “Blood on the Floor”. Bu Mark’ın bestesi. O müthiş müziğe emprovize katkı yapmamı sağladı. Ardından “Scorch” adlı bir albüm yaptık. Burada benim bestelerimi Mark orkestraya uyarladı. Peter Erskine ve John Patitucci ile birlikte çaldım. Bu da çok hoş. Markbir dev. Yaptığınız işi beğenen ve o sesleri kullanmak isteyen birklasik besteciye rastlamanız çok zor bir olay. Cazı ve özellikle Miles’ınelektronik işlerini seviyor. Orkestrayla birlikte bunları yapma şeklimüthiş. Gerçekten iyi arkadaş olduk. Ondan çok şey öğrendim, ziraonunki çok farklı bir dünya. O Stravinsky ülkesinde yaşıyor ve o müziği gerçekten biliyor. Onun gibi birine daha rastlamadım.
- Bana Gunther Schuller’le çalıştığını söylemişti.
- Evet, mükemmel biri.
-Caz dış dünyaya kayıtsız kalmıyor. Kredi krizi ve ekonomik durgunlukçıktı. Sonuç olarak cazdaki gelişmeleri nasıl görüyorsunuz?
-Evet, dünya ekonomik çöküş içinde ama caz dünyasını çok kötü vurmadı.Yine de bunu ilerde göreceğiz. Çalacağım konserler var, bir takımfestival konserleri. Fiyatlar düştü ama festivaller devam ediyor!
-70’lerin sonu ve 80’lerin başında New York ‘sahnesinde’ olduğunuzdanbahsetmiştiniz. Bugünkü görünüm hakkında ne düşünüyorsunuz?
-Eski günlere göre farklı olduğunu düşünüyorum. Şehirde yaşıyordum veneler olup bitiyorsa hepsini biliyordum. Şimdi sadece kendikonserlerimde çalıyorum ve Down Beatbile okumuyorum! Ama gerçekten iyi müzisyenlerle karşılaşıyorum. Müziğiseven insanlarla tanışıyorum. Cazın görünümü genel olarak hepunderground olmuştur bir bakıma.
- Sokak konserlerinin sayısında artış var. Bu özellikle genç müzisyenlerin kendilerini cazla geçindirmesini güçleştiriyor.
-Evet, bu konserler ne yazık ki kimseye çok para kazandırmıyor. 80dolara konser verdiklerini söyleyen genç müzisyenlerle karşılaşıyorum.Galiba bu kadar parayı 70’lerde veriyorlardı. Hiçbir şey değişmemiş.Bunun çözümü iyi müzik yapmaktan geçiyor, o zaman insanlar haberdarolur.
Stuart Nicholson
Bu röportajı dilimize kazandırdığı için sevgili dostumuz Fethi Aytuna'ya çok teşekkür ediyoruz.
YORUMLAR 
Yorum Ekle
ÖNCEKİ HABERLER
