Cazkolik.com
Radyo Cazkolik İnternet üzerinde cazkoliklerin
buluştuğu bir caz radyosudur
CazFM.com canlı yayınını dinliyorsunuz.
 
Türkiye'nin Caz Takvimi

2. Efes Opera ve Bale Festivali

Sanatçı: İzmir Devlet Opera ve Balesi
Mekan: Efes Antik Ticaret Agorası
Tarihi: 28 Ağustos.2019
Saat: 21:00
Etkinlik Bilgisi : Bu yıl 2ncisi gerçekleşecek Efes Opera ve Bale Festivalinde bu akşam İzmir Devlet Opera ve Balesi İspanyol renkleri isimli eseri sergileyecek. İnternet Gişesi: Biletiva.com


Garanti BBVA Feriye Konserleri: Analog Kültür Experiment feat. Tolga Zafer

Mekan: Feriye, Ortaköy
Tarihi: 29 Ağustos.2019
Saat: 20:30
Etkinlik Bilgisi : Kaan Düzarat’ın 2014 yılında hayata geçirdiği plak dükkanı ve müzik stüdyosu Analog Kültür’de tohumları atılan ve o günden bu yana deneylerini sürdüren serbest doğaçlama birliği Analog Kültür Experiment, Sonar Festival, Kırım Kilisesi Konserleri, Babylon, minimüzikhol ve Mecra gibi sahnelerde dinleyici ile buluştu. Kadrosu da repertuarı gibi serbest olan grupta, elektronikler ve perküsyonda Kaan Düzarat’a bu kez elektronikler ve klavyede Tolga Zafer, davulda Hakan Deniz Özdemir ve kontrbasta Eren Turgut ekleniyor.


Cana Çankaya

Sanatçı: Cana Çankaya piano
Mekan: Q Lounge, Cumhuriyet Mah. D-Resort Göcek No: 15, Fethiye (0 252 661 0900)
Tarihi: 30 Ağustos.2019
Saat:
Etkinlik Bilgisi : Göcek Q Lounge ve The Breeze restoranları temmuz ve ağustos ayları boyunca ünlü Dj’ler ve Yunan Geceleri ile her akşam farklı eğlencelere ev sahipliği yapacak. Göcek’te tatilcilerin ve yat tutkunlarının vazgeçemediği adreslerin başında gelen Q Lounge, yaz boyu ünlü Dj’ler Doğuş Çabakçor, Can Hatipoğlu, Hakan Kabil ve caz piyanisti Cana Cankaya’nın müziğiyle eğlenecek. Göcek’teki tek özel plajda bulunan, Göcek koyunun turkuvaz manzarasına sahip bembeyaz bir cenneti andıran The Breeze’de Evrim Ateşler Yunan müziği, Atilla Demircioğlu ve İdil Serter gitarı ile sahne alırken Can Hatipoğlu da DJ performansı ile eğlencenin dozunu artıracak.


 
Arto Peştemalcıgil ile Caz Müzisyenleri Ansiklopedisi

Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Ronnie Scott > Jeannie Lee > Roy Eldridge > Bobby Hackett > Joe "Tricky Sam" Nanton > Stan Getz > Snooky Young > George Brunies > Norwood "Pony" Poindexter > Bill Evans

 9887 defa okundu. Yorum Ekle      Yorumları Oku  Önceki   |   Sonraki  

Bu bölümün müzikleri her ismin altında ayrı ayrı video klipler olarak kayıtlıdır.


Happy Birthday Jazz!`a hoşgeldiniz, günün isimleri bakımından harika isimlerle dolu bir haftayı geride bıraktık ama hiç istifimizi bozmadan yine çok renkli bir isimle yeni haftaya başlıyoruz...

Bütün bir haftayı etkileyecek denli renkbir kişiyle başlıyoruz; Ronnie Scott. Burada ipucu vermeyelim, detaylar aşağıda okuyacaksınız nasılsa. Salı`nın ismi ise caz şarkıcısı Jeannie Lee, Çarşamba bir trompet efsanesini ağırlıyoruz Roy Eldridge. Perşembeyi Bobby Hacket ile geçiyoruz, Cumanın ismi Joe "Tricky Sam" Nanton. Haftanın süper ismi ise (gerçi Roy Eldridge de öyle olsa da daha ünlü olması anlamında) Stan Getz Cumartesi günü, haftayı Snooky Young ile kapatıyoruz.

Değerli okurlarım, bana yazarak eleştirilerinizi, isteklerinizi, köşeyle ilgili beklentilerinizi iletin lütfen. Ne de olsa bu benim ilk köşe yazarlığı deneyimim ve dolayısıyle her türlü katkıya açığım.

Arto Peştemalcıgil
arto@cazkolik.com


9 Şubat 2013, Cumartesi

William D. "Bill" Evans Clarendon Hills, Illinois doğumlu Amerikalı saksofoncu. Ortaokul döneminde klasik piyano eğitimi alan Evans Chicago`nun Jazz Showcase kulübünde Sonny Stitt ve Stan Getz gibi saksofon devlerini dinleme olanağı bulur ve Hinsdale Central High School`a devam ettiği sırada Vince Micko`dan tenor saksofon dersleri alır. Stilinin oluşumunda Sonny Rollins, Joe Henderson, John Coltrane, Stan Getz, Steve Grossman ve Dave Liebman gibi isimlerin etkisi büyüktür.

North Texas State University ve William Paterson University`de eğitimini tamamladıktan sonra 1979 yılında New York`a yerleşen Bill Evans loft`larda saatler boyunca caz standartlarını çalarak emprovizasyon stilini geliştirir. 22 yaşında Miles Davis`in grubuna katılarak sanatçının müziğe geri dönüşüne katkı sağlar ve 4 yıl boyunca sayısız turnelerde ve The Man With The Horn, We Want Miles, Star People ve Decoy gibi albümlerinde Miles`a eşlik eder. Daha sonra John McLaughlin`in yeniden oluşturduğu Mahavishnu Orchestra`yla turneye çıkıp 3 CD kaydeder ve ardından Herbie Hancock, Lee Ritenour, Dave Grusin, Steps Ahead, Mick Jagger, Michael Franks, Willie Nelson, Les McCann, Mark Egan, Danny Gottlieb, Ian Anderson, Randy Brecker, The Allman Brothers ve Medeski, Martin, and Wood gibi birçok sanatçı ve grupla birlikte çalışır. 1982`den itibaren Elements grubunun ve 90`larda Petite Blonde grubunun liderliğini yapar. 1990 yılından itibaren neredeyse sadece kendi grubuyla turneye çıkmakta ve dünya çapında yılda 100`ün üzerinde konser vermektedir. 19 adet solo CD`si bulunan sanatçı, bunlardan ikisiyle (Soul Insider,2002 ve Soulgrass, 2006) Grammy adaylığı elde etmiştir. 20 yıllık solo kariyeri boyunca rock, hip-hop, jam, fusion, reggae, Brazilian ve slamming funk gibi geleneksel cazın sınırları haricinde birçok müzikal stilde çalışmalar yapan Bill Evans, 2006 yılı Grammy adayı Soulgrass albümündeyse bu deneylerinde bir adım öteye geçerek caz, funk ve bluegrass`in eşsiz bir hibridini oluşturmuştur. Sanatçı bu projesinde Vinnie Colaiuta, Stuart Duncan, Jerry Douglas, Bela Fleck, Bruce Hornsby, John Scofield, Victor Wooten ve Mark Egan gibi heyecan verici, seçme bir all-star müzisyen grubuyla çalışmıştır. Bir sonraki çalışması olan The Other Side of Something`de (2008) sınırın biraz daha ötesine geçen Evans`a bu albümünde Bela Fleck, Sam Bush, Richard Bona, Victor Wooten, Dennis Chambers, Chris Howes, Ryan Cavanaugh ve Joel Rosenblatt eşlik etmişlerdir. 2010 CD`si Van’s Joint (live) Evans, basçı Mark Egan ve davulcu Dave Weckl`le birlikte WDR Big Band Cologne tarafından icra edilen 8 Bill Evans parçasından oluşmaktadır ve sanatçının özellikle gurur duyduğu çalışmalardan biridir. 2011 yılında yaptığı Dragonfly albümü içinse Evans şöyle konuşmaktadır: "Bu CD birbiriyle uyumlu stillerin erime potasıdır. 6 yıldan fazla bir süredir banjo`yla birlikte gitarı kullandım ve bu noktada kendi sound`umuzu yarattık, ki bunu yeni bir tarz `Americana-meets-soul meets-jazz` şeklinde tarif edebilirim. Burada sınırlar yok ve dinleyicinin reaksiyonu muhteşem." Bill Evans ayrıca Caster Reelers Fishing Organization adlı küçük ve seçkin bir balıkçılık kulübünün başkan yardımcılığı görevini de yürütmektedir.

Ve son olarak Bill Evans diskografisi: Living in the Crest of a Wave (1983, Elektra/Musician), The Alternative Man (1985, Blue Note), Summertime (1989, Jazz City), Let the Juice Loose – Live at the Tokyo Blue Note Vol 1 (1990, Jazz City), The Gambler – Live at the Tokyo Blue Note Vol 2 (1991, Jazz City), Petite Blond (1992, Lipstick Records), Evans, Bailey, Dennis Chambers, Mitchel Forman, Loeb – Petite Blonde (1992, Lipstick Records), Push (1994, Lipstick Records), Bill Evans & Push – Live in Europe (1995, Lipstick Records), Escape (1996, ESC Records), Starfish & the Moon (1997, Escapade), Touch (1998, ESC/EFA), Soul Insider (2002, ESC/EFA), Big Fun (2003, ESC Records), Soulgrass (2006, BHM Zyx), Bill Evans, Randy Brecker − Soulbop Band – Live (2005, BHM/Zyx), The Other Side of Something (2007, intuition), Vans Joint (2009, BHM/Zyx), Dragonfly (2012, Vansman Records).

Happy Birthday Jazz! Happy Birthday Mr. Evans!




8 Şubat 2013, Cuma

Norwood "Pony" Poindexter bop yönelimli olup aynı zamanda soprano da çalan ilk saksofonculardandır. Diğer pek çok saksofoncuda rastlanıldığı gibi alto ve tenora geçmeden önce klarnet çalmış olan Poindexter 1940`ta New Orleans`ta Sidney Desvigne`le çalıştıktan sonra Oakland`daki Candell Müzik Konservatuarı`na devam etmiş, mezuniyetinin ardından 1947-1950 yılları arasında Billy Eckstine`le çalmıştır. Hayatının büyük kısmını San Francisco Bay Area`da geçiren sanatçı 1951-1952 döneminde Lionel Hampton`la çalışırken turne yapma fırsatı bulmuş, bunun dışında 1950`leri sideman ya da lider olarak lokal kulüplerde çalarak geçirmiştir. Poindexter`in yeteneğinin farkına erken varmış olan Neal Hefti 1951 yılında Count Basie Orkestrası için "Little Pony" bestesini yapmış (ki klasik olarak Wardell Gray`in ön plana çıktığı bir parçadır bu), parçanın 50`lerin sonundaki Lambert, Hendricks & Ross versiyonu için Jon Hendricks söz yazmıştır. 1961-1963 yılları arasında Lambert, Hendricks & Ross`un backup grubunda çalan Poindexter 1962`de Epic Records adına Eric Dolphy ve Dexter Gordon`la birlikte bir albüm çalışmasında yer almıştır. Daha sonra 1963 yılında Paris`e giderek Annie Ross`a eşlik etmiş, ayrıca Alto Summit konsepti dahilinde Phil Woods, Lee Konitz ve Leo Wright`la kayıt yapmıştır. Paris`in ardından 8 yıl boyunca İspanya`da ve bir süre de Almanya`da (Mannheim) yaşayan sanatçı 1977`de Amerika`ya dönerek yeniden San Francisco`ya yerleşmiş ve ertesi yıl Inner City firması adına stüdyoya girmiştir. Bundan sonra kayıplara karışmış olan Pony Poindexter, caz tarihinin hakettiği ilgiyi görmemiş müzisyenlerinden biridir. Sanatçının 1985 yılında Pony Express adlı bir otobiyografisi yayınlanmıştır.

Pony Poindexter`in biyografisi gibi kısa olan diskografisi aşağıdadır: Lambert, Hendricks & Ross: The Hottest Group in Jazz (Columbia, 1959-62), Wes Montgomery, Buddy Montgomery, Monk Montgomery: Far Wes (Pacific Jazz, 1958-59) Pony`s Express (Koch, 1962) with Eric Dolphy, Gene Quill, Sonny Red, Phil Woods, Jimmy Heath, Clifford Jordan, Sal Nistico, Pepper Adams, Ron Carter, Elvin Jones Limbo Rock (Prestige, 1962) Pony Poindexter Plays the Big Ones (Ace, 1963) Gumbo! (Universal, 1963) German Jazz Festival (Saba Entertainment, 1966) Annie Ross & Pony Poindexter (MPS Records / Universal Distribution, 1967) In Barcelona (Fresh Sound Records, 1972) Pony Poindexter (Inner City, 1978)

Happy Birthday Jazz! Happy Birthday Mr. Poindexter!




7 Şubat 2013, Perşembe

James Hubert Blake Amerikalı ragtime bestecisi ve piyanistidir. Asıl ününü 1920`lerde Broadway şovlarının şarkı yazarı olarak yapmış olmasına karşın hayatının sonlarına doğru ragtime`ın yaşayan son ismi olarak tanınmıştır.

Henüz 5 yaşındayken ailesinin orgunu (pump organ) çalmaya başlayan Blake, daha sonra aynı mahallede oturan bir öğretmenden piyano dersleri almaya başlar. 15 yaşına geldiğinde ragtime`la ilgilenmeye başlar ve annesinin bütün karşı çıkışlarına rağmen ve ondan gizli olarak profesyonel müzik kariyerine start verir. Önce Baltimore genelevlerinde ve barlarda, sonra da kulüp ve salonlarda çalmaya başlar. 1899`da Aggie Shelton`s Bawdy House`da (evlerinin yakınındaki bir genelev) çalışırken "Sounds of Africa" adındaki ilk piyano rag`ini besteler, ki bu çalışma daha sonra "Charleston Rag" adıyla tanınacaktır. 1907`de Afro-Amerikan boksör Joe Gans`ın sahibi olduğu Goldfield Hotel`de çalışmaya başlayan Blake, 1915 Mayıs`ında şarkıcı ve söz yazarı Noble Sissle ile tanışır ve ikili oldukça verimli bir işbirliği başlatırlar. The Dixie Duo adında bir vodvil gösterisi yaratarak şarkılar yazıp performanslar sergileyen Noble Sissle ve Eubie Blake`in Sophie Tucker tarafından seslendirilen ilk şarkıları "It`s All Your Fault" büyük bir hit olur. İkilinin 1921 yılı çalışması Shuffle Along ise ilk tümüyle siyahi müzikal olma özelliğini taşımaktadır ve Blake`in "I`m Just Wild about Harry" ve "Love Will Find a Way" gibi tanınmış çalışmaları bu müzikalden gelmektedir. Müzikalin Broadway gösteriminde Josephine Baker, Florence Mills ve Paul Robeson gibi dönemin ünlü yıldızları yer almış ve yakaladığı büyük popülarite sonucu gösteri 1921 yılında 3 farklı gezgin kumpanya tarafından sergilenmiştir. Shuffle Along`un büyük başarısının ardından Blake ve Sissle Elsie ve Chocolate Dandies şovlarında da birlikte çalışmış, Blake ayrıca 1923 yılında Lee DeForest`in Phonofilm sound-on-film projesi kapsamında 3 ayrı filmde rol almıştır. Bu filmler sırasıyla Noble Sissle and Eubie Blake featuring their song "Affectionate Dan", Sissle and Blake Sing Snappy Songs featuring "Sons of Old Black Joe" and "My Swanee Home" ve Eubie Blake Plays His Fantasy on Swanee River featuring Blake performing his "Fantasy on Swanee River" olup Kongre Kütüphanesi`nde muhafaza edilmektedirler. Sonraki dönemlerde bazı kayıtlar yapmış ve Swing It, Blackbirds ve Eubie! gibi bazı şovlar yaratmış olmasına rağmen, ragtime`ın popülaritesinin azalmasıyla birlikte Eubie Blake şov dünyasından çekilir. Düşük profil sergilediği bu üç 10-yıllık dönemde Blake New York Üniversitesi`nin müzik programına kaydolacak (1945) ve 67 yaşında mezun olacaktır. 1969 yılında Columbia Records adına "The 86 Years of Eubie Blake" adlı double-LP`yi kaydeden sanatçı, o güne değin kendisini dinlememiş olanları şaşkına çevirir. (Yazarın notu: Ragtime`a ilgi duyan ya da fikir sahibi olmak isteyenlere, ikinci el olarak da olsa halen piyasada bulunabilen bu çalışma şiddetle tavsiye olunur.) 1970`ler boyunca The Tonight Show programının düzenli konuklarından olan ve the Presidential Medal of Honor dahil pekçok ödül elde eden Eubie Blake, 90`lı yaşlarının sonuna kadar performanslarını sürdürmüş ve toplamda 350`den fazla şarkı bestelemiştir. Sanatçının 100.cü doğum yıldönümü onuruna Kennedy Center tarafından Eubie Blake: A Century of Music adında bir program hazırlanmış ve TV`de de yayınlanan bu program 1983`te Emmy ödülü kazanmıştır. James "Eubie" Blake 100 yaşına bastıktan sadece 5 gün sonra Brooklyn`de hayata veda etmiştir.

Happy Birthday Jazz! Happy Birthday Mr. Blake!




6 Şubat 2013, Çarşamba

George Brunies 1930`larda şöhrete ulaşarak Dixieland revival akımının önemli unsurlarından biri olan Amerikalı tromboncudur. "King of the Tailgate Trombone" olarak bilinir.

New Orleans, Louisiana`da doğan Brunies`in 4 kardeşi de profesyonel müzisyendir; babası ise aile grubunun lideridir. Henüz 8 yaşındayken Papa Jack Laine`in grubunda profesyonel olarak alto horn çalan küçük George birkaç yıl sonra trombona geçerek New Orleans`ın muhtelif caz, dans ve gösteri gruplarında çalar. Nota okumayı hiçbir zaman öğrenmemiş olan Brunies parçaları kulaktan öğrenip bir trombon partisyonu yaratan, tam manasıyla "alaylı" bir müzisyendir. New Orleans`ı terketmeden önce Papa Jack Laine`in oğlu Alfred "Baby" Laine`in grubunda ve ağabeyi Abbie`nin Halfway House Orkestrası`nda çalışan George Brunies 1919 yılında Ragbaby Stevens yönetimindeki bir grupla Chicago`ya gider, daha sonra bir müddet Mississippi nehrini baştan başa kateden nehir gemilerinde çalışır ve nihayet 1921 yılında yeniden Chicago`ya dönerek New Orleans`tan arkadaşlarının Friar`s Inn kulübünde faaliyet gösterdikleri gruba katılır. The Friar`s Society Orchestra olarak bilinen bu grup kulüpten ayrıldıktan sonra ünlü the New Orleans Rhythm Kings`e dönüşecektir. Brunies`in trombon stili genç Chicago`lu müzisyenleri oldukça etkilemiş ve plakları sıkça kopya edilmiştir. Bu dönemde trombonda Brunies`i altetmek mümkün değildir; diğer tromboncuların çaldıkları herşeyi aynı yeterlikte ve hatta daha iyi çalabilmektedir. Diğer tromboncularla giriştiği "cutting contest"leri trombon sürgüsüne ayağıyla hükmederek ve bu şekilde rakibini altederek bitirmesi sıklıkla rastalanan bir olaydır. The Rhytm Kings 1924 yılında dağıldıktan sonra George Brunies ülke çapında popüler olan Ted Lewis and his Band`e katılır ve 1934`e kadar bu grupta çalışır. Kısa bir Louis Prima dönemini ve New York`un ünlü Nick`s kulübünde geçirdiği zamanı müteakiben 1939`da Muggsy Spanier`in grubuna katılır ve bu grupla birlikte en bilinen kayıtlarından bazılarını yapar. Ertesi yıl tekrar Nick`s`e dönerek 1946`ya kadar burada çalan Brunies daha sonra Eddie Condon`la çalışacaktır. George Brunies 1949 yılında kendi grubunu yönetmek üzere Chicago`ya geri döner. Olağandışı teknik becerisine çoğunlukla garip şaka duygusu eşlik etmiştir: Mesela sırtüstü yere uzanarak dinleyiciler arasında en iri olanlardan birine göğsüne oturmasını rica etmiş ve bu şekilde trombon çalmıştır. 1960`larda bir numerolojistin tavsiyesi üzerine iyi şans getirmesi amacıyla adını Georg Brunis olarak değiştirmesi de sanatçının tuhaflıklarından biridir. Georg Brunis 19 Kasım 1974`te Chicago`da hayata veda etmiştir.

Bölümün sonuna 10 adet fonograf kaydından oluşan kısa bir "George Brunis And His Jazz Band" diskografisi ekleyelim: D. D. T Blues - COMMODORE (Music Shop) - 607A - 1946-04-01; Composer: Brunis - Kaminsky - Gabler I Used To Love You But It`s All Over - COMMODORE (Music Shop) - 606A - 1946-04-01; Composer: Brown - Von Tilzer I`m Gonna Sit Right Down And Write Myself A Letter - COMMODORE (Music Shop) - 606B - 1946-04-01; Composer: Ahlert - Young In The Shade Of The Old Apple Tree - COMMODORE (Music Shop) - 607B - 1946-04-01 Royal Garden Blues - COMMODORE (Music Shop) - 556 - 1943-11-29; Composer: C And S Williams Sweet Lovin` Man ( V. George Brunis ) - COMMODORE (Music Shop) - 608 That Da Da Strain - COMMODORE (Music Shop) - 546B - 1943-11-29; Composer: J. Edgar Dowell - M. Medina Tin Roof Blues - COMMODORE (Music Shop) - 556 - 1943-11-29; Composer: Nork Ugly Chile ( V. George Brunis ) - COMMODORE (Music Shop) - 546A - 1943-11-29; Composer: Clarence Williams - George Brunis Wang Wang Blues - COMMODORE (Music Shop) - 608

Happy Birthday Jazz! Happy Birthday Mr. Brunies!




3-4 Şubat 2013, Pazar-Pazartesi

Eugene Edward "Snooky" Young bir plunger mute ustası ve kiminle çalarsa çalsın derhal farkedilebilen Amerikalı trompetçidir. Büyük bir stilist olan Young neredeyse bütün şöhretini çaldığı gruplarda yapmış ve doğduğu şehir olan Dayton, Ohio`daki 1947-1957 dönemi haricinde nadiren ön plana çıkmayı tercih etmiştir.

5 yaşında trompet çalmaya başlayan Snooky Young adını ilk kez 1939-1942 döneminde Jimmie Lunceford Orkestrası`nın baş trompetçisi olarak duyurmuştur. 1942`de kısa süreliğine Count Basie`ye katılan sanatçı, Lionel Hampton ve Gerald Wilson`la çalıştıktan sonra tekrar Basie`yle birlikte olmuş ve önce 1945-1947, daha sonra da 1957-1962 dönemlerinde Count Basie Orkestrası`nda çalmıştır. Basie döneminin sona ermesinin ardından NBC`de stüdyo trompetçisi olarak çalışmış ve 1966`da Thad Jones-Mel Lewis Orkestrası`nın kurucu elemanları arasında yer almıştır. 1967`de NBC`nin Tonight Show orkestrasına katılan Young bu görevini 1992`ye kadar sürdürmüştür. Sanatçı ayrıca trompetçi Doc Severinsen`in turne grubunda yer alarak konserlerde, ortak çalışmalarda ve Las Vegas şovlarında çalmıştır. Performanslarını Los Angeles`ta sürdüren Snooky Young 1976 yılında bir Coconut Grove klasiği olan Bobby Bland and B.B. King Together Again...Live albümünde yer almış, 1978 yılında alto saksofoncu Marshall Royal`le kaydettiği "Snooky and Marshall`s Album" plağında piyanoda Ross Tompkins, ritm gitarda Freddie Green, basta Ray Brown ve davulda Louie Bellson`la birlikte çalmıştır. Bir rock grubu olan The Band`in 1972 albümü "Rock of Ages"te çalan trompetçiler arasında yer alan Young kendi adına sadece üç albüm kaydetmiştir. 2009 yılında NEA Jazz Masters Award`a layık görülen ve 2010 yılına kadar Clayton-Hamilton Caz Orkestrası`yla çalıp kayıt yapmayı sürdüren Snooky Young 92 yaşında akciğer hastalığı komplikasyonları sonucu hayata veda etmiştir.

Bu kısa bölümün sonuna bir Snooky Young diskografisi ekleyelim: Lider olarak: Boys from Dayton (Master Jazz, 1971) Snooky & Marshall`s Album (Concord Jazz, 1978) Horn of Plenty (Concord Jazz, 1979) Sideman olarak: 1962: Listen to Art Farmer and the Orchestra - Art Farmer (Mercury) 1962: Big Bags - Milt Jackson (Riverside)1962: Down Home - Sam Jones (Riverside) 1962: That`s How I Love the Blues! - Mark Murphy (Riverside) 1962: The Complete Town Hall Concert - Charles Mingus (Blue Note) 1963: For Someone I Love - Milt Jackson (Riverside)1964: New Fantasy - Lalo Schifrin (Verve) 1964: The Cat - Jimmy Smith (Verve) 1964: Great Scott!! - Shirley Scott 1965: Ray Brown / Milt Jackson - Milt Jackson and Ray Brown (Verve) 1965: Once a Thief and Other Themes - Lalo Schifrin (Verve) 1965: Jazz Dialogue - Modern Jazz Quartet (Atlantic) 1965: Wrapped Tight - Coleman Hawkins1966: Oliver Nelson Plays Michelle - Oliver Nelson 1966: Happenings - Hank Jones and Oliver Nelson 1966: Spanish Rice - Clark Terry and Chico O`Farrill 1966: The Spirit of `67 - Pee Wee Russell and Oliver Nelson 1968: Silver Cycles - Eddie Harris 1968: Blues - The Common Ground - Kenny Burrell (Verve) 1969: Yusef Lateef`s Detroit - Yusef Lateef (Atlantic) 1971: Plastic Dreams - Modern Jazz Quartet (Atlantic)1972: Rock of Ages - The Band 1973: Enter the Dragon (soundtrack) - Lalo Schifrin 1974: Brasswind - Gene Ammons (Prestige) 1975: The San Francisco Concert - Hubert Laws (CTI) 1975: Ellington Is Forever, Ellington Is Forever Volume Two - Kenny Burrell (Fantasy) 1976: How Can You Live Like That? - Eddie Harris (Atlantic) 1976: Time Is Running Out - Brass Fever (Impulse!) 1976: Bobby Bland and B.B. King Together Again...Live 2008: One Kind Favor - B. B. King.

Happy Birthday Jazz! Happy Birthday Mr. Young!




02 Şubat 2013, Cumartesi

Stanley Getz sıcak ve yumuşak tonundan ötürü "The Sound" olarak da bilinen Amerikalı tenor saksofoncudur. Öncelikle etkilenmiş olduğu sanatçı Lester Young`dur, ancak zaman içinde sürekli bir gelişim göstererek bizzat kendisi etki odağı haline gelmiştir. (Araya parantez açıp ufak bir anekdot sıkıştıralım: Zorlu yaşam koşullarından geçen ve bu esnada taklitçilerinden bazılarının kendisinden çok daha büyük servetler edindiğini gören Prez`in “Stan Getz The Money” tabiri unutulmazdır.) 1940`lı yılların sonunda Woody Herman Orkestrası`nın üyesi olarak tanınan Getz için Scott Yanow "tüm zamanların en iyi tenor saksofoncularından biri" nitelemesini kullanmıştır. Bebop, cool jazz ve third stream akımlarının tümünde performanslar sergileyen sanatçı asıl şöhretini "The Girl from Ipanema" gibi hit`lerle bossa nova akımını popülarize ederek yakalamıştır.

2 Şubat 1927`de Philadelphia, Pennsylvania`da Ukrayna göçmeni Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Stan Getz, henüz çocuk yaşta müzik enstrümanlarına ilgi gösterir ve gördüğü her enstrümanı çalmak ister. 13 yaşında babasının aldığı ilk saksofona aşık olarak günde 8 saat çalmaya başlar. Bronx`taki James Monroe High School`da eğitim gördüğü sırada New York`un All City High School Orchestra`sına kabul edilir ve bu da kendisine New York Filarmoni`nin fagotçusu Simon Kovar`dan özel ders alma imkanı verir. Bu arada saksofon çalmayı da sürdürmekte ve dernek toplantıları, bar mitzvah`lar ve Cumartesi gecesi dans partileri gibi lokal işlerde çalmaktadır. Bir gece sahnedeyken ünlü trompetçi Shorty Rogers`la karşılaşacak ve Lester Young ve Tex Beneke`nin ünlü caz sololarını mükemmel icrası, ayrıca hızlı ve hatasız nota okuyuşuyla sanatçıyı şaşkınlığa uğratacaktır. 14 Ocak 1943`te New York`taki Müzisyenler Birliği`ne (Musician`s Local 802) üye olan Getz artık profesyonel olarak çalmaya hazırdır. Jack Teagarden`in grubuna katıldığında henüz 16 yaşındadır. Ertesi yıl grupla birlikte California`dayken orada kalmaya karar vererek Teagarden`den ayrılır, ancak lokal müzisyenler birliğinin kuralları gereği 90 gün boyunca sürekli bir işte çalışamayacağından geçimini sağlayabilmek amacıyla hayatında müzik dışındaki tek işini yapar ve bir mağazada erkek elbisesi satar. Daha sonra Stan Kenton`un grubuna katılır ve 20 Temmuz 1944`te grupla birlikte ilk kaydını yapar. Anita O`Day`in vokalde yer aldığı "And Her Tears Flowed Like Wine" plağı büyük bir hit olur ve 400.000 adet satar. Getz`in uyuşturucu bağımlılığının başlangıcı da Kenton yıllarına dayanmaktadır. Gruptan ayrıldıktan sonra kısa bir süre Jimmy Dorsey`le çalışan sanatçı Ekim 1945`te Benny Goodman`a katılır. Goodman`la birlikteyken "Swing Bop Quartet" adlı grubuyla kendi adına ilk plak kaydını yapar ve "Opus De Bop", "Running Water", "Don`t Worry `Bout Me" ve "And The Angels Swing" parçalarını kaydeder; grup piyanoda Hank Jones, basta Curly Russell ve davulda Max Roach`tan oluşmaktadır. 1947-1949 yılları arasında Woody Herman`ın bop odaklı yeni grubu "The Second Herd"e katılan Getz Serge Chaloff, Zoot Sims ve Herbie Steward`la birlikte `The Four Brothers` olarak anılan grubun saksofon ekibinin üyesi olarak dikkatleri çeker. 22-31 Aralık 1946 tarihleri arasında 14 şarkı kaydeden (11`i yayınlanmıştır) grubun "I`ve Got News For You", "Keen and Peachy", "The Goof and I", "Four Brothers" ve "Summer Sequence" adlı parçaları birer hit olmuştur. Bu noktada Stan Getz`ten bir anı aktaralım: "Bir keresinde Woody`nin grubuyla birlikte bir gündüz konserinde çalıyorduk. Şovda 9 vodvil gösterisi ve bir de eğitimli ayı yer alıyordu. Önce ayı geldi; öyle böyle değil, muazzam bir şeydi. Sonra biz sahneye çıktık; Serge Chaloff, Zoot Sims, Al Cohn ve ben ikişerden altocu Sam Marowitz`in iki yanında sıralandık. Sam temizdi, uyuşturucu ve içki kullanmazdı. Biz dersen tam küfeliktik. Ayı eğitimcisiyle şovunu sergilerken bir noktada bize yaklaştı ve kolunu saksofon bölümüne doğru uzattı. Sam Marowitz tabii hemen sıvıştı, bizse ayının yakınımızda olduğunu farkedemeyecek kadar sarhoştuk." Mart 1950`de Herman`dan ayrılmadan önce grupla birlikte "Early Autumn" adlı bir hit daha kaydeden Stan Getz -ki bu parçada küçük fakat mükemmel icra edilmiş bir solosu bulunmaktadır- daha sonra bir müddet serbest çalışır, hatta Ağustos 1950`de Harlem`deki Apollo Theater`da hayatında ilk ve son defa bir big band yönetir. "Early Autumn"un radyolarda sıkça çalınmasıyla birlikte adı giderek daha fazla duyulan ve star mertebesine yükselen Getz, 1950`nin Noel günü Carnegie Hall`de Miles Davis, Serge Chaloff, Sonny Stitt, Max Roach, Bud Powell, Charlie Parker, Sarah Vaughan ve Lenny Tristano`yla birlikte bir all-star konserinde yer alır. Ayrıca Metronome dergisinin anketinde tenor dalında birinci seçilir. Daha sonra İsveç`e giderek bir kahraman gibi karşılanan ve çok yetenekli genç müzisyenlerle birlikte çalışma fırsatı bulan sanatçı, dönüşünde "Live at Storyville Vol. 1", "Live at Storyville Vol. 2" ve "Moonlight in Vermont" gibi kariyerinde önemli yeri olan albümler kaydeder. Giderek daha fazla kazanmakta ve kazancının neredeyse tamamını eroine harcamaktadır. Bağımlılığına rağmen kariyeri giderek yükselmekte ve kaydettiği bazı önemli parçalar sayesinde dinleyici kitlesi giderek artmaktadır, ki bunlar arasında "These Foolish Things Remind Me Of You", "Stella by Starlight" ve "Thanks For The Memory"yi özellikle anmak gerekir. 1952 yılında Norman Granz`in Clef Records şirketiyle kontrat imzalayan ve Granz`in Jazz At The Philharmonic turuna katılan Getz için işler harika gitmektedir, ta ki Los Angeles`ta narkotik suçundan tutuklanana kadar. Morfin alabilmek için bir eczaneyi soymaya kalkan Getz önce bağımlılığından kurtulması için Los Angeles General Hospital`in hapishane koğuşuna, oradan da Los Angeles şehir hapishanesine yollanır. 6 ay sonra tahliye olduğunda 27 yaşındadır ve yetişkin hayatında ilk olarak uyuşturucu ve alkolden arınmıştır. Tahliyesinden 36 saat sonra Stan Getz olabileceği en iyi ve aynı zamanda en kötü yerdedir: Los Angeles`ta Chet Baker`la birlikte sahnede! 3 gün sonra California`da bir all-star konserinde çalan ve 1955`in kalanını Norman Granz`in organize ettiği turnelerde geçiren Getz hayatının ve müzik kariyerinin bundan sonraki 6 yılını Avrupa`da (İsveç ve Danimarka) geçirecek, bu arada Norman Granz için çalışmaya devam ederek "Stan Getz with Oscar Peterson", "Mulligan Meets Getz" ve "Stan Meets Chet" albümlerini kaydedecek ve Downbeat ve Metronome anketlerinde birincilikler kazanmayı sürdürecektir. Ancak Getz Avrupa`dayken Amerika`da yeni bir müzikal devrim olmuş ve modal cazın yükselişiyle birlikte Miles Davis ve John Coltrane progressive jazz sahnesini domine etmeye başlamışlardır. Böylece akorlara bağlı çalmaya devam eden Getz bir anda geride kalır ve 11 yıl sonra ilk kez Metronome ve Downbeat anketlerinin ikisinde birden birinciliği Coltrane`e kaptırır. New York`a döndüğünde izleyicisini azalmış bulan ve konserleri iptal olan sanatçı, çok iyi bir grup kurmuş olmasına rağmen ilgi çekmeyecek ve halkın sadece birkaç yıl içinde herşeyi unutabileceğini bu acı tecrübeyle anlayacaktır.

Stan Getz`in Amerika dönüşü ilk projesi, aranjör / besteci Eddie Sauter`le birlikte orkestra ve yaylılar eşliğinde kaydettiği ve hayatının en önemli çalışması olarak gördüğü "Focus" albümüdür. Bir gece Washington D.C.`de bir kulüpte çalarken gitarist Charlie Byrd`le karşılaşır ve Byrd programdan sonra Getz`i evine götürerek Latin Amerika turnesi dönüşü getirdiği bazı teypleri dinletir. Sanatçı, Brezilya`da dinlemiş olduğu jazz / samba karışımı bossa nova müziğinden oldukça etkilenmiştir ve Amerika`da bu müziği kaydedecek kimseyi bulamamaktan şikayetçidir. Getz bu sound`daki potansiyeli hemen farkeder ve prodüktör Creed Taylor`u Byrd`le birlikte bossa nova parçalarını içeren bir albüm kaydetmesi konusunda ikna eder. Neticede ortaya çıkan "Jazz Samba" albümü yok satarken Getz`in gurur duyduğu "Focus"un neredeyse yok sayılması sanatçıyı çok şaşırtacaktır. Albümden "One Note Samba" ve "Desafinado" parçaları pop listelerine girerken 1962`nin son haftalarında ülke çapında bir bossa nova çılgınlığı başlamıştır ve bunun sonucunda Stan Getz ertesi yıl kendini yeniden Downbeat anketinin zirvesinde bulur. Sanatçı daha sonra bossa novanın yaratıcılarından Brezilyalı gitarist Luiz Bonfá`yla devam niteliğindeki "Jazz Samba Encore!"u kaydetmiştir.

18 Mart 1963`te Getz bu kez "Getz / Gilberto" albümünü kaydetmek için stüdyoya girer. Albümün ilginç de bir hikayesi vardır: Son derece utangaç bir karaktere sahip olan Joao Gilberto otelinden stüdyoya neredeyse zorla ve Getz`in eşi Monica`nın çabalarıyla getirilebilmiştir. Kayıtta akıcı İngilizce konuşabilen yegane Brezilyalı Gilberto`nun eşi Astrud`dur. Stan kendisinden "Corcodavo" ve "The Girl From Ipanema" şarkılarını söylemesini ister. Astrud`un herhangi bir eğitimi ya da deneyimi yoktur, ancak Getz sesini beğenmiştir. "Gilberto ve Jobim Astrud`u istemediler. Astrud profesyonel bir şarkıcı değildi; bir ev kadınıydı. Ancak şarkılarda ne anlatıldığını öğrenmek istediğimde "Ipanema" ve "Corcodavo"yu İngilizce söyledi. Parçaların sözleri İngilizce olarak çok güzeldi... ve Astrud`un sesi de albümde yer alacak kadar iyiydi." Neticede "Getz / Gilberto" 1964 yılında Verve etiketiyle yayınlanır, "The Girl From Ipanema" büyük bir hit ve adı sanı duyulmamış Astrud Gilberto da bir yıldız olur. Ayrıca albüm 1965 yılında en iyi albüm dalında Grammy ödülü alırken "Ipanema" da yılın en iyi single`i seçilir. "Getz / Gilberto"yu canlı bir albüm olan "Getz / Gilberto Vol. 2" ve yine Cafe Au Go Go`da canlı kaydedilen "Getz Au Go Go" izleyecektir. Daha sonra Getz`in Astrud Gilberto`yla aşk yaşamaya başlaması Gilberto`larla müzikal ortaklığını sona erdirir ve sanatçı bossa novadan uzaklaşarak tekrar cool jazz`a döner. Aslında henüz Gilberto`larla çalışırken vibrafoncu Gary Burton`un da yer aldığı yeni quartet`iyle "Nobody Else but Me" (1964) albümünü kaydetmiş, ancak Getz markasını bossa novayla özdeşleştirmeyi sürdürmek isteyen Verve Records albümü piyasaya sürmemiştir. "Nobody Else but Me" ancak 30 yıl sonra gün ışığına çıkabilmiştir. Getz 1960`larda Bill Evans`la da albüm çalışması yapmış (1964), Eddie Sauter`la Mickey One filminin soundtrack`inde çalışmış (1965) ve Chick Corea`yla birlikte klasikleşmiş bir albüm olan "Sweet Rain"i kaydetmiştir (1967). 1970`lere gelindiğinde Stan Getz içki içmeyi bırakmıştır ve yeni grubu Chick Corea, Stanley Clarke, Airto Moreira ve Tony Williams`tan oluşmaktadır. Grup Ocak 1972`de Rainbow Grill kulübünde sahneyi Joao Gilberto`yla paylaşır ve kulübün izleyici rekoru kırılır. "Captain Marvel" albümünü kaydettikten sonra Corea, Clarke ve Moreira gruptan ayrılarak "Return To Forever"i kuracaklardır. 20 Kasım 1976`da Getz Woody Herman`ın 40. Yıldönümü Konseri vesilesiyle grup lideri olarak Carnegie Hall`e geri döner. Ocak 1977`nin sonundaysa Kopenhag`ın Montmartre kulübünde "Stan Getz Gold" albümünü kaydeder ve sonrasında şehrin en iyi kulübü olan The Monastery`de 50.ci yaşgününü kutlar. Sanatçıya "Happy Birthday" çalmak için Danimarka`nın her tarafından 20 adet caz saksofoncusu kulüpte toplanmıştır. Nihayet 17 Haziran 1978`de ABD Başkanı Jimmy Carter Newport Caz Festivali`nin 25.ci yıldönümünün kutlanacağı bir performans için Stan Getz`i Beyaz Saray`a davet eder. Carter büyük bir Getz hayranıdır. 1970`lerin sonlarına doğru bir süre klavyede Andy Laverne`in yer aldığı bir grupla fusion denemelerinde de bulunan Stan Getz, 1981`de Concord`la anlaşıp birçok çalışmasında yeniden akustik backup kullanarak caz püristlerini rahatlatacaktır. Bu dönemde Lou Levy, Mitchell Forman, Jim McNeely ve Kenny Barron gibi piyanistlerle çalışan sanatçı, 1980`lerin ortalarında düzenli olarak San Francisco Bay Area`da sahne alır ve Stanford Üniversitesi`nde ders verir (Stanford Jazz Workshop`ta artist-in-residence olarak). 1986`da Down Beat Jazz Hall of Fame`e kabul edilen Getz`e 1 Mayıs 1987`deki sağlık kontrolleri esnasında kalbinin arka tarafında greyfrut büyüklüğünde bir tümöre rastlandığı bildirilir. 21 Haziran 1987`de JVC Caz Festivali`nde çalan ve akabinde Avrupa turnesine çıkan sanatçı Kopenhag`da eski kulübü the Montmarte`da çalarken neler hissettiğini şöyle anlatır: "Bunların son konserlerim olabileceğini düşünüyordum ve bu da bana `şimdi gerçekten en iyisini yapmalıyım` duygusunu veriyordu. Hayatım tehlikede olmasına rağmen kendimi güçlü hissediyordum. Olayı bayağı dramatize ettim. İnsanların böyle durumlarda nasıl aşırılıklar gösterebileceklerini tahmin edersiniz. Sanki müzikal swan song`umu söylüyordum (kuğunun ölmeden önceki son ve en güzel ötüşü)." Haziran 1989`da Kenny Barron`lu bir grupla Avrupa turnesine çıkan ve şarkıcı Helen Merrill`le "Just Friends" albümünü kaydeden Getz, aynı ay içinde Dizzy Gillespie, Max Roach, Hank Jones, Phil Woods, Milt Jackson, Percy Heath ve Jackie McLean`le birlikte Fransa`nın Order of Letters nişanına layık görülür. 1990`da Kenny Barron, Victor Lewis ve Alex Blake`ten oluşan grubuyla Monterey Caz Festivali`nde sahne alır ve konser esnasında Dizzy Gillespie de sahneye çıkarak trompetiyle kendisine eşlik eder. Sanatçının son çalışması, hastalığına rağmen mükemmel bir performans sergilediği bir Getz / Barron düet albümü olan "People Time"dır. Stan Getz 6 Haziran 1991`de Malibu`daki evinde hayata veda eder. Oldukça geniş bir skalada değişik davranışlar sergileyebilen bir karaktere sahip olan Stan Getz için Woody Herman döneminden beri kendisini tanıyan saksofoncu Zoot Sims`in tanımlamasıyla veda edelim sanatçıya biz de: "O güzel bir demet adamdı."

Diskografi: Lider olarak: 1940`lar: Stan Getz - Jazz Big Bands V.S.O.P. Swing And Bop (1946) Stan Getz - Big Bands, Louie Bellson, Mils Blue Rhythm Band (1947) Stan Getz - Groovin` High (1948) Stan Getz - Early Stan (1949-1953). 1950 Stan Getz, Vol. 2 Metronome All Stars, Here Are Stan Getz and Miles Davis, Getz Age, Modern World, 1951 The Metronome All Stars - All Star Sessions The Sound, Stan Getz at Storyville, Stan Getz at Storyville, Vol. 2, Billie Holiday at Storyville, Stan Getz: The Complete Roost Recordings, 1952 Johnny Smith / Stan Getz - Moonlight in Vermont, That Top Tenor Technician, Stan Getz Move!, Hooray for Stan Getz, Sweetie Pie Duke Ellington 25th Anniversary Concert, Stan Getz Quintet Live at Carnegie Hall, Stan Getz Plays, The Way You Look Tonight c/w Stars Fell On Alabama, 1953 Stan Getz Special, Vol. 2, Stan Getz Quintet Live at The Hi-Hat 1953, Vol. 1 Stan Getz Quintet Live at The Hi-Hat 1953, Vol. 2, Stan Getz: The Lighthouse Sessions Chet Baker and Stan Getz - West Coast Live - the two West Coast rivals sparring Interpretations by The Stan Getz Quintet, Interpretations by The Stan Getz Quintet, #3Norman Granz` Jam Session, #3Norman Granz` Jam Session, #4Interpretations by The Stan Getz Quintet, #2 Diz and Getz, 1954 Stan Getz at The Shrine, Stan Getz Quintet, Count Basie / Stan Getz / Sarah Vaughan - Echoes of an Era: Basie, Getz and Vaughan Live at Birdland, 1955 The Modern Jazz Society Hamp and Getz West Coast Jazz The Benny Goodman Story, Stan Getz in Stockholm, Stan Getz and the Cool Sounds, 1956 Stan Getz Special, Vol. 1 For Musicians Only, The Steamer, Stan and Shelly Live in 1956/57, 1957 Stan Getz Quartet Live at The Village Vanguard V.A. - Sittin` InThe Soft Swing Jazz Giants `58 Award Winner: Stan Getz, Stan Getz and The Oscar Peterson Trio, Herb Ellis - Nothing But the Blues, Getz Meets Mulligan in Hi-Fi, Stan Getz and J. J. Johnson at The Opera House (Concert for Norman Granz`s JATP at Chicago`s Opera House). Jazz At The Philharmonic - Lester Young Carnegie Blues, Ella Fitzgerald - Lady Be Good, Jazz At The Philharmonic, Ella at the Opera House, 1958 Stan Getz / Cal Tjader Sextet, Stan Meets Chet, Les Tricheurs (Soundtrack), Stan Getz / Coleman Hawkins / Roy Eldridge - The Great English Concert, 1958 Stan Getz Live in Europe, 1958 Stockholm Sessions `58, Stan The Man, Stan Getz and The Big Band Of Europe, Stan Getz in Denmark 1958-59, 1959 Stan Getz in Europe - The Early Days, Vol. 3, Stan Getz in Scandinavia With Oscar Pettiford - The Early Days, Stan Getz in Scandinavia - The Early Days, Vol. 2. 1960`lar: 1960: Stan Getz at Large, 1960: Cool Velvet, 1960: Getz in Poland, Dynasty, Stan Getz Quartet, Live Kenny Clarke / Francy Boland Change of Scenes, 1961: Focus, 1961: The World of Stan Getz, 1962: Jazz Samba, 1962: Big Band Bossa Nova, 1963: Jazz Samba Encore!, 1963: Getz / Gilberto, 1963: Stan Getz With Guest Artist Laurindo Almeida 1963: Reflections1964: Nobody Else But Me, 1964: Stan Getz & Bill Evans, 1964: Getz Au Go Go, 1964: Bob Brookmeyer and Friends, 1964: Live in London, 1965: The Canadian Concert of Stan Getz, 1965: The Melodic Stan Getz, 1965: Mickey One (soundtrack), 1966: A Song After Sundown: WIth Arthur Fiedler at Tanglewood Boston Pops, 1966: Two Sides of Stan Getz, 1966: The Stan Getz Quartet in Paris, 1966: Voices, 1967: Sweet Rain, 1967: My Own True Love: A Tribute to Stan, 1968: What the World Needs Now, 1969: The Song Is You, 1969: Didn`t We, 1969: Stan Getz and Gerry Mulligan, 1971 Stan Getz with European Friends, Communications `72, 1972: Captain Marvel Jazz At The Philharmonic - Jazz at The Santa Monica Civic `72, Newport in New York, `72: The Jam Sessions, Vol. 1&2, Stan Getz Quartet at Montreux - La Fiesta Portrait, 1974 Stan Getz with Bill Evans Trio Live in Belgium, 1974 But Beautiful Grand Stan, Jazz Jamboree `74, Vol. 2, 1975: The Best of Two Worlds featuring Joao Gilberto The Master, The Peacocks, 1977: Stan Getz Quartet Live at Montmartre, Vol. 1, Stan Getz Quartet Live at Montmartre, Vol. 2, Montreux Summit, Vol. 1, Montreux Summit, Vol. 2, Another World, Mort D`un Pourri, 1978 Jazz Buhne Berlin `78, Academy of Jazz, Children of the World, 1979, Havana Jam, II, Woody Shaw - Woody and Friends at Monterey Jazz Festival 1979, 1980 Midem Live `80 Jazz Gala `80 White Heat: Jazz Gala 1980, 1981 The Dolphin Spring Is Here Jimmy Gourley - Good News The Woody Herman Big Band Live at the Concord Jazz Festival, 1981 Aurex Jazz Festival `81, Live Special, Aurex Jazz Festival `81, All Stars Jam Session, Billy High Street Samba, Stan Getz `81, 1982 Pure Getz, Blue Skies, Dee Bell - Let There Be Love, Stan Getz Quartet Live in Paris, 1983 Poetry Chet Baker, Seven Faces of Valentine Line for Lyons The Stockholm Concert, Stan Getz / Chet Baker - Quintessence, Vol. 1, Stan Getz / Chet Baker - Quintessence, Vol. 2, 1984-1986 Diane Schuur - Deedles Diane Schuur - Schuur Thing, Diane Schuur - Timeless, Voyage, 1987 Anniversary! Serenity, 1989 Herb Alpert - Midnight Sun Helen Merrill - Just Friends The Paris All Stars - Homage to Charlie Parker, Yours and Mine: Live at the Glasgow International Jazz Festival 1989, Soul Eyes Apasionado Bossas & Ballads - The Lost Sessions (recorded in 1989 but not issued until 2003), 1990`lar: 1990: The Final Concert Recording, 1990: The Last Recording, 1991: People Time Sideman olarak: Jack Teagarden - `AFRS Spotlight Bands (1943) Stan Kenton (1944) Benny Goodman - Collector`s Gems 1929-1945 Benny Goodman - Rare Big Band Gems 1932-1947 Various Artists - Loaded (1946) - w/ Vido Musso Various Artists - Opus De Bop (1946) One Night Stand with Vido Musso (1947 - The age of 20) Woody Herman - Twelve Shades of Blue (1947 - The age of 20) Woody Herman - The Thundering Herds (1948) Al Haig Meets The Master Saxes, Vol. 2 (1948) Various Artists - A Look at Yesterday (1948) Various Artists - Yesterday (1948) Woody Herman - The Great Big Band (1948), Stan Getz / Zoot Sims / Al Cohn - The Brothers (1949), Various Artists - Brothers and Other Mothers (1949), Various Artists - Lestorian Mode (1949), Various Artists - Tenors Anyone? (1949), Various Artists - Conception (1949), Stan Getz / Al Haig - Prezervation (1949-50), Various Artists - Stars of Modern Jazz Concert at Carnegie Hall, Stan Getz Quartets (1949-50), 1975: Kimiko Kasai - This Is My Love, 1976: Peter Herbolzheimer - Jazz Gala Concert, 1976: Cybill Shepherd - Mad About the Boy, 1976: V.A. - Jazz: Na Koncertnom Podiju, Vol. 2, 1976: Woody Herman - The New Thundering Herd, 1988: Huey Lewis and the News - Small World, 1991: Abbey Lincoln - You Gotta Pay the Band

Happy Birthday Jazz! Happy Birthday Mr. Getz!




01 Şubat 2013, Cuma

Joe "Tricky Sam" Nanton Duke Ellington Orkestrası`nın ünlü tromboncusudur. Tüm zamanların en renkli tromboncularından biri olup özellikle uzmanlaşmış olduğu plunger mute`uyla yarattığı renkli tonlar sayesinde orkestranın orijinal sound`unun oluşumunda katkısı büyüktür.

New York`ta doğan ancak profesyonel olarak çalmaya Washington`da Cliff Jackson ve Elmer Snowden`in gruplarında başlayan Nanton, 1926 yılında Ellington`a katılmıştır. 22 yaşında ve arkadaşı Charlie Irvis`in yerine biraz da gönülsüzce katıldığı orkestrada 1946`daki erken ölümüne dek çalan sanatçı Lawrence Brown`la birlikte swing döneminin en kalburüstü trombon ekiplerinden birini oluşturmuştur. İkilinin farklı ve birbirini tamamlayan yetenekleri ve kişilikleri sayesinde erken dönem Ellington gruplarının trombon sound`ları ve sololarında muazzam bir çeşitlilik sergilenmiştir. Nanton özellikle plunger mute kullanımının öncülerinden biri olmasıyla bilinir. Müzikal ruh ikizi trompetçi Bubber Miley`yle birlikte swing döneminde sıkça kopya edilmiş karakteristik wah-wah sound`unun yaratılmasından sorumludur. İkilinin oldukça etkileyici gurultu ve plunger sound`ları Ellington orkestrasının 1920`lerin sonlarında Harlem`in "Cotton Club"unda geliştirdiği ünlü “jungle” sound`unun ana unsurudur. Miley`nin 1929`da gruptan ayrılmasından sonra Nanton kullandıkları teknikleri Cootie Williams`a öğreterek orkestranın karakteristik sound`unun devam etmesini sağlamıştır. Sanatçının "Tricky Sam" (becerikli Sam) lakabını nasıl elde ettiğine gelince: Joe Nanton Ellington orkestrasına katıldıktan sonra sabırsızca solo çalacağı zamanı bekler. Birkaç hafta sonra grubun alto saksofoncusu Otto "Toby" Hardwick sayesinde Ellington`dan bu izni koparır. Barney Bigard`a göre, "...hemen plunger`ini kaptı. Bu aleti kullanabiliyordu ve sanki seninle konuşuyordu. Orada oturmuş onu izliyordum ve her seferinde `wa-wa` yaptığında ben de ağzımla `wa-wa` diyordum. Bu şekilde onu solosunun bitimine dek takip ettim." Nanton`un etkileyici el becerisini farkeden şakacı Hardwick, ki arkadaşlarına uygun lakaplar takmasıyla ünlüdür, sanatçıya "Tricky Sam" adını verir. Nanton ve Miley Duke Ellington Orkestrası`na "en kirli çalan caz gruplarından biri" şöhretini kazandırmışlardır. İkilinin stilinin en iyi örnekleri arasında “East St. Louis Toodle-oo,” “The Blues I Love to Sing,” “Black and Tan Fantasy,” “Goin` to Town,” ve “Doin` the Voom-Voom" yer almaktadır. Sound`u tamamen kendine özgü olan ve diğer hünerlerinin yanısıra plunger mute`uyla şaşırtıcı bir "ya-ya" sound`u da geliştiren Nanton, tekniğinin detaylarını erken ölümüne dek kendi grup arkadaşlarından bile titizlikle saklamıştır. Sanatçının ürettiği vokal benzeri sound paleti zamanına göre hayli radikaldir ve "The Mooche" ve "Mood Indigo" gibi Ellington bestelerine benzersiz bir renk katmıştır. "Tricky Sam" Nanton 20 Temmuz 1946`da San Francisco`da Ellington orkestrasıyla turnedeyken geçirdiği felç sonucu hayatını kaybetmiştir. Nanton`un ölümü orkestra için büyük bir kayıptır. Tyree Glenn dahil olmak üzere kendisinden sonra orkestraya katılan trombonculardan hiçbiri sanatçının efsanevi stilini yeniden üretememişlerdir. Nanton ardında birçok muhteşem kayıt (ama asla lider olarak değil) ve caz trombon sanatı üzerinde kalıcı bir etki bırakmıştır.

Happy Birthday Jazz! Happy Birthday Mr. Nanton!




31 Ocak 2013, Perşembe

Robert Leo "Bobby" Hackett 1930`ların sonlarıyla 1940`ların başlarında Glenn Miller ve Benny Goodman orkestralarında çalışmış, yumuşak tonu ve melodik stiliyle tanınan Amerikalı trompetçi ve kornetçidir. İlk ortaya çıktığında Bix Beiderbecke`ninkine benzer yaklaşımından dolayı "yeni Bix" olarak anılmış, ancak kısa sürede kendi özgün sound`unu geliştirmiştir.

Providence, Rhode Island`da doğan Hackett aslen bir gitaristtir ve 1940`ların ortalarına kadar bu enstrümanı da çalmayı sürdürmüştür. Önceleri yerel topluluklarda çalmış, 1936`da da kendi grubunu kurmuştur. 1937`de New York`a taşındıktan sonra Joe Marsala`yla çalışmış, ardından 1938`de Benny Goodman`ın efsanevi Carnegie Hall konserinde -ki Goodman onu özellikle bunun için işe almıştı- Bix Beiderbecke`nin ünlü "I`m Coming Virginia" solosunu tekrar etmiştir. Daha sonra Eddie Condon`la kayıt yapan ve 1930`ların sonunda Vic Schoen Orkestrası`nın baş trompetçisi olarak the Andrews Sisters`a eşlik eden Hackett, 1939 yılında kısa süren bir big band macerası da yaşamıştır. Sanatçıyı 1940 yapımı Fred Astaire filmi Second Chorus`un soundtrack`inde de duymak mümkündür. 1941-1942 döneminde Glenn Miller Orkestrası`nda yer alarak ünlü "String of Pearls" solosunu çalmıştır. Aslında big band döneminden kalan borçlarını ödemek için orkestraya katılan ve geçirdiği ağız cerrahisi sonucu dudakları iyi durumda olmadığı için trompet ya da kornet çalamayan Hackett Glenn Miller tarafından gitarist olarak işe alınmış, ancak yine de yukardaki örnekte olduğu gibi zaman zaman kısa sololar çalabilmiştir. Miller`dan sonra bir müddet the Casa Loma Orchestra`da çalışan Bobby Hackett, daha sonra bir taraftan caz gruplarında çalarken öte yandan stüdyo müzisyenliği yapmıştır. 1947`de idolü Louis Armstrong`un ünlü Town Hall konserinde yer alışı bir rüyasının gerçeğe dönüşmesidir adeta. Konserin müzikal direktörlüğünü yapmasının yanısıra Armstrong`un ülser probleminden dolayı grubu bir araya getirip provayı yöneten de kendisi olmuştur. 1950`lerde Jackie Gleason`un ticari ancak caz lezzeti taşıyan mood müziği albümlerinin starı olan Hackett, sanatçının altın plak ödülü alan ilk Capitol Records çalışması Music for Lovers Only`nin yanısıra 6 plağında daha çalmış ve bu işbirliği sayesinde kendi albümlerini kaydetmek için Capitol`le kontrat imzalama imkanını da elde etmiştir. 1956-1957 döneminde Dixieland müziğini modernize etmek amacıyla yola çıkan alışılmadık bir gruba liderlik eden ancak başarısız olan Bobby Hackett 1959-60 yıllarında bazı ticari albümler kaydetmiş, 1962-1963 yıllarında Benny Goodman`la çalışmış, 1965`te ise Tony Bennett`la turneye çıkmıştır. Bennett`la birlikteliğini 1966 ve 1967 yıllarındaki Avrupa turneleriyle sürdüren sanatçı 1968-1970 yılları arasında da Vic Dickenson`la birlikte sıkça kayıtlar yapan bir quintet yönetmiştir. 1970`lerin başlarında Dizzy Gillespie ve Teresa Brewer`la çalışan, ayrıca Jim Cullum, the World`s Greatest Jazz Band ve Mary Lou Williams`la kayıtlar yapan Bobby Hackett hayatının sonuna dek aktif müzik yaşantısını sürdürmüştür. Sanatçı 1976 yılında geçirdiği kalp krizi sonucu aramızdan ayrılmıştır.

Bobby Hackett`in diskografisi aşağıdadır: 1944 Jazz in New York Commodore Records, 1950 Trumpet Solos Brunswick, 1951 Horn a Plenty Commodore Records, 1952 Dr. Jazz Series, Vol. 2 Storyville
1953 Battle of Jazz, Vol. 5 Brunswick, 1954 In a Mellow Mood Capitol, 1954 Soft Lights, 1955 Coast Concert Capitol, 1957 Gotham Jazz Scene Capitol, 1957 Bobby Hackett`s Jazz Band: 1957 Alamac, 1957 Bobby Hackett at the Embers Capitol, 1957 Don`t Take Your Love from Me Capitol, 1957 Live from the Voyager Room ShoeString, 1957 Moonlight Becomes You Pickwick, 1958 Jazz Ultimate (Original Jazz Sound) Capitol, 1958 Off Minor Viper`s Nest, 1959 Blues with a Kick Capitol, 1960 The Spirit Swings Me Sesac, 1960 Easy Beat Capitol, 1960 Hawaii Swings Capitol, 1961 Candlelight and Romance Sesac, 1962 Most Beautiful Horn in the World, 1962 Night Love Columbia, 1963 Jazz Version of "Oliver" Epic, 1964 Bobby Hackett Plays Bert Kaempfert Epic, 1964 Bobby Hackett Plays Henry Mancini Epic, 1964 Hello Louis Epic, 1964 The Music of Bert Kaempfert Epic, 1965 Trumpets` Greatest Hits, 1966 A String of Pearls Epic, 1966 Plays Tony Bennett`s Greatest Hits Epic, 1967 Creole Cookin` Verve, 1967 The That Midnight Touch Project 3, 1968 A Time for Love Project 3, 1968 Brazil Verve, 1969 This Is Our Bag Project 3, 1969 Live from Mannasas Jazzology, 1969 Melody Is a Must: Live at the Roosevelt Grill Phontastic, 1970 Bobby Hackett`s Sextet Storyville, 1970 Live At the Roosevelt Grill Chiaroscuro, 1970 Live at the Roosevelt Grill, Vol. 2 Chiaroscuro, 1973 What a Wonderful World Signature/CBS Special Products / Columbia, 1974 Strike Up the Band Flying Dutchman, 1976 Tin Roof Blues Honey Dew, 1977 Live at the Roosevelt Grill, Vol. 3 Chiaroscuro, 1985 My Foolish Heart Project 3, 1988 Goodnight My Love Project 3, 1996 Live At Music Room Valley Vue, 1998 In Concert DBK Entertainment, 1999 Sextet & Quintet Storyville, 2000 Backstage with Bobby Hackett: Milwaukee 1951 Jasmine Records, 2003 Live at the Roosevelt Grill With Vic Dickenson, Vol. 4 Chiaroscuro, 2003 Butterfly Airs Storyville

Happy Birthday Jazz! Happy Birthday Mr. Hackett!




30 Ocak 2013, Çarşamba

David Roy Eldridge daha ziyade Roy Eldridge olarak bilinen, "Little Jazz" lakaplı Amerikalı trompetçidir. Duke Ellington orkestrasının saksofoncusu Otto Hardwick Eldridge`e bu lakabı fiziksel yapısı itibarıyla vermiştir, bir caz müzisyeni olarak statüsü itibarıyla değil. Roy Eldridge akranları Louis Armstrong ya da Dizzy Gillespie kadar iyi tanınmıyor olabilir, ancak muazzam yeteneğiyle caz tarihindeki etkisi büyük olmuştur. 1930`ların swing stilinden 1940 ve 50`lerin bop stiline geçişte oynamış olduğu önemli rolün yanısıra olağanüstü bir solist olarak davulcu Phil Brown`un Musician dergisinden Burt Korall`a ifade ettiği gibi "doğrudan yüreğe dokunan" derin duyarlıklı bir müzikal stil oluşturmuştur. Roy Eldridge`in rekabetçi yaklaşımı ve güçlü müzisyenliğinin bir sonraki kuşaktan etkilediği başlıca isim Dizzy Gillespie`dir. 6 yaşında davul çalmaya başlayan Roy Eldridge daha sonra borazan ve trompet çalmayı öğrenir; ilk trompet derslerini iyi bir müzisyen olan ağabeyi Joe`dan alır. Trompette ustalaştıktan sonra ilham için Rex Stewart ve Red Nichols gibi brass (trompet / kornet gibi bakırlı enstrümanlar) ustalarının yanısıra hız ve akıcılıklarından etkilendiği saksofonculara yönelir. Aslında bir karnaval grubundaki ilk işini de Coleman Hawkins`in Fletcher Henderson orkestrası kaydı "The Stampede"deki solosunu aynen tekrarlayabildiği için elde etmiştir. Saksofonun cazibesi Eldridge`in stilinin oluşumunda önemli bir rol oynamayı sürdürecek ve sanatçı Lester Young ve Chu Berry gibi isimlerden de oldukça etkilenecektir. Henüz onlu yaşlarındayken Roy Elliott takma adıyla Pittsburgh`da ilk grubunu kuran Eldridge 1920`ler boyunca Horace Henderson’s Dixie Stompers ve Zach White’s Band gibi birkaç önemli grupta çalar. 1930`da New York`a yerleştikten sonra Cecil Scott, Charlie Johnson, Elmer Snowden ve Teddy Hill gibi Harlem`in en iyi topluluklarında kendine yer edinir. Roy Eldridge`in Louis Armstrong`u ilk dinleyişi de 1932 yılına rastlar; Satchmo`nun hızlı çalışı ve zirveye ulaşma becerisinden çok etkilenecektir. 1930`ların ortalarında Fletcher Henderson Orkestrası`nın solisti olarak ülke çapında tanınan Eldridge, grubun "Christopher Columbus" ve "Blue Lou" gibi hit parçalarında yeteneklerini sergileme olanağı bulur. 1936 sonbaharında alto saksofonda ağabeyi Joe`nun yer aldığı bir grupla Chicago’nun Three Deuces kulübünde çalışmaya başlayan sanatçı "After You`ve Gone", "Heckler`s Hop" ve "Wabash Stomp" gibi uzun sololar icra ettiği plaklar kaydeder. Stanley Dance`e göre haftanın 7 gecesi bir radyo yayınında da yer alan bu grubu için Roy Eldridge "sahip olduğum en iyi küçük grup" nitelemesini kullanmıştır. 1939`da 10 kişilik bir grupla birlikte New York`un Arcadia Ballroom`unda çalışmaya başlayan Eldridge, Bunny Berigan`ın düşüşe geçmesi ve Louis Armstrong`un da öngörülebilirliğinin artmasıyla birlikte dönemin zirvedeki trompetçisidir artık. 1941-1942 döneminde Gene Krupa`nın orkestrasıyla çalışarak "Rockin` Chair" ve "After You`ve Gone" parçalarının klasikleşmiş versiyonlarını kaydeden, ayrıca Anita O`Day`la birlikte "Let Me Off Uptown" parçasında unutulmaz bir performans sergileyen Eldridge, aynı zamanda bir beyaz orkestraya katılan ilk siyahi müzisyenlerden biri olur. 1944-1945 yıllarında da Artie Shaw`la birlikte çalışan sanatçı, duyarlı ve gururlu bir kişi olarak ırk ayrımının tüm şiddetiyle hüküm sürdüğü 40`lı yıllarda maruz kaldığı aşağılayıcı davranışlardan dolayı çok incinecek ve yaraları asla tamamen iyileşmeyecektir. Bir örnek verecek olursak: Artie Shaw orkestrasıyla turnedeyken Oakland`daki bir balo salonundaki konser sonrası Eldridge bir sonraki performansın heyecanıyla orkestranın çalıştığı San Francisco`daki kulübe biraz erken gelir, ancak afişte ismi yazılı olmasına rağmen ön kapıdan girişine izin verilmez. Problem sonradan halledilmiş ve girişine izin verilmiş olsa da o kadar bozulmuştur ki o gece çalamaz. Yaşadıklarını daha sonra şöyle anlatacaktır: "Surdinimi ve eşyalarımı fırlatıp ağlamaya başladım. Benim bir suçum olmadığını biliyordum. Sonunda o akşam izinli olduğum söylendi, oysa benim bütün istediğim enstrümanımı çalmaktı." 1950 yılında klarnetçi Benny Goodman, tenor saksofoncu Zoot Sims ve piyanist Dick Hyman`ın da aralarında olduğu bir sextet`le Avrupa`ya giden Eldridge, ırk ayrımının göreceli olarak daha az olduğu kıtada dinleyici kitlesinin yoğun ilgisinden de etkilenerek Paris`te kalmaya karar verir. Burada iki yıl boyunca çalar, kayıt yapar ve hatta Paris Post için bir müzik köşesi hazırlar. 1951 yılında New York`a dönerek Old Stuyvesant Casino`da büyük alkış alan bir performans sergileyen sanatçı, 1950`lerin büyük bölümünü Norman Granz’in Jazz at the Philharmonic turlarında çalarak geçirir. JATP organizatörü Norman Granz Roy Eldridge`in cazın ruhunu temsil ettiğini söylemiştir: "Sahnede her seferinde koşullar ne olursa olsun yapabileceğinin en iyisini yapar. Roy herşeyi o kadar yoğun yaşar ki onun için önemli olan güvenli bir şekilde çalmaktan ziyade cesaret etmek ve belli bir zirveye ulaşmaya çalışmaktır, bu tecrübe esnasında k.çının üzerine otursa bile. Zaten cazın da amacı bu değil midir?" 1952`den başlayarak 1960`ların başlarına kadar küçük gruplarda Coleman Hawkins, Ella Fitzgerald ve Earl Hines gibi isimlerle de çalışan Roy Eldridge, ayrıca 1963 sonundan 1965 Mart`ına kadar Ella Fitzgerald`la ve Temmuz-Eylül 1966 döneminde Count Basie`yle turneye çıkar. 1970 yılında Eldridge Manhattan`daki Jimmy Ryan’s kulübünde çalmaya başlar ve on yıl süresince birçok caz hayranı tarafından arkaik bulunan Dixieland tarzını kendine has bir coşku ve yaratıcılıkla icra eder. 1980 yılında geçirdiği bir kalp krizi sanatçının trompetçilik kariyerini sona erdirir ve ondan sonra nadiren, genellikle de şarkıcı, davulcu ve hatta piyanist olarak sahne alır; vaktinin çoğunuysa evde karısıyla birlikte ve hobileriyle (marangozluk, radyo mühendisliği, elektronik) ilgilenerek geçirir. Roy Eldridge 26 Şubat 1989`da, eşi Viola`nın ölümünden 3 hafta sonra hayata veda eder. 1971 yılında Down Beat Jazz Hall of Fame`e kabul edilen sanatçı için son sözü Ella Fitzgerald söylesin: "Roy`un tek bir notaya kattığı ruh birçoklarının bütün bir şarkıya kattığından fazlaydı."

Büyük ustanın seçilmiş diskografisiyle bu bölümü de noktalıyoruz: The Big Band of Little Jazz (Topaz, 1935–1945) with Dickie Wells, Benny Goodman, Benny Carter, Teddy Wilson, Gene Krupa, John Kirby After You’ve Gone (Decca Records/GRP, 1936–1946) with Ike Quebec, Cecil Payne, Billy Taylor, Sahib Shihab, Wilbur De Paris Heckler’s Hop (Hep, 1936–1939) with Gene Krupa, Benny Goodman, Helen Ward, Roy Eldridge 1943–1944 (Classics); 1945–1947 (Classics) Nuts (Disques Vogue, 1950) with Zoot Sims, Dick Hyman, Pierre Michelot French Cooking (Vogue, 1950–51) with Raymond Fol, Barney Spieler Roy and Diz (Verve, 1954) with Dizzy Gillespie, Herb Ellis, Ray Brown, Louie Bellson Oscar Peterson and Roy Eldridge Roy Eldridge in Paris (Vogue, 1950/51) Roy`s Got Rhythm (EmArcy) Tour de Force (Universal Distribution, 1956) Little Jazz (1957; 7"; EmArcy [Mercury] EP-1-6022) (plus Charlie Shavers, Joe Thomas, Jonah Jones & Emmett Berry) (prebop jazz / swing style) Just You, Just Me, Live in 1959 (Stash, 1959) Swingin` on the Town (Verve, 1960) Hawkins! Eldridge! Hodges! Alive! At the Village Gate! (Verve, 1962) Nifty Cat (New World Music / New World Records, 1970) Mexican Bandit Meets Pittsburg Pirate (Fantasy, 1973) The Trumpet Kings Meet Joe Turner (Pablo, 1974) with Big Joe Turner, Dizzy Gillespie, Harry "Sweets" Edison and Clark Terry Roy Eldridge and Oscar Peterson (OJC, 1974) Duo-AufnahmenLitle Jazz and the Jimmy Ryan All-Stars (Pablo, 1975) with Dick Katz, Major Holley Happy Time (Pablo, 1975) Jazz Maturity...Where It`s Coming From (Pablo, 1975) Oscar Peterson and The Trumpet Kings - Jousts (Pablo, 1975) The Trumpet Kings at Montreux `75 (Pablo) with Dizzy Gillespie, Clark Terry The Tatum Group Masterpieces with Art Tatum, John Simmons (Bass), Alvin Stoller (Drums) (1955, Pablo 1975) What is All About (OJC, 1976) with Milt Jackson, Budd Johnson Montreux 1977 (Pablo; OJC, 1977) with Oscar Peterson, Niels Henning Oersted Pederson, Bobby Durham Roy Eldridge & Vic Dickenson (Storyville Records, 1978) with Tommy Flanagan Heckler`s Hop (Hep Records, 1995), Ben Webster ile: Ben Webster and Associates (Verve, 1959)

Happy Birthday Jazz! Happy Birthday Mr. Eldridge!




29 Ocak 2013, Salı

Jeanne Lee Amerikalı caz şarkıcısı, şair ve bestecidir. Çeşitli vokal stillerinde ustalaşmış bir sanatçı olan Lee Gunter Hampel, Ran Blake, Carla Bley, Anthony Braxton, Marion Brown gibi seçkin besteci ve müzisyenlerle yapmış olduğu çalışmalarla tanınır. Artistik enerjisini caz avant-garde`ının zorlayıcı taleplerine adamış olan sanatçı, bu alanın az sayıdaki orijinal ve yaratıcı vokal emprovizasyoncularından biridir. Jeanne Lee aynı zamanda eğitmenlik de yapmıştır.

New York`ta doğan Lee küçük yaşta konser ve kilise şarkıcısı olan babası S. Alonzo Lee`den etkilenir. Bard College`de edebiyat, psikoloji ve dans eğitimi alan sanatçı, öğrenciliği sırasında Johann Sebastian Bach`tan Arnold Schoenberg`e uzanan bir skalada çeşitli klasik ve caz bestecilerinin eserleri için koreografiler hazırlar. 1961`de Bard College`den mezun olur ve aynı yıl bir başka Bard mezunu olan piyanist Ran Blake`le birlikte ilk albüm kaydını (The Newest Sound Around) yapar. Albüm Avrupa`da hayli popüler olmasına rağmen Amerika`da hiç dikkat çekmez. Bu dönemde Lee`nin en çok etkilendiği sanatçı Abbey Lincoln`dür. 1963 yılında Blake`le birlikte Avrupa turnesine çıkan Lee, 1964 yılında California`ya yerleşerek deneysel ses şairi David Hazelton`la evlenir ve multidisipliner sanat yaklaşımlarıyla ilgilenmeye başlar. Dick Higgins ve Alison Knowles gibi şairlerin çalışmaları için müzikler besteleyerek California sanat çevrelerinde tanınan bir isim haline gelir. 1960`ların sonlarına doğru caz sahnesine geri dönerek performans ve kayıtlar yapmaya başlayan sanatçı, kısa sürede alanın en bağımsız ve yaratıcı sanatçılarında biri olarak kendine önemli bir yer edinir. Geri dönmesinin üzerinden henüz birkaç yıl geçmiş olmasına rağmen Carla Bley`in ünlü çalışması Escalator over the Hill`de (1971) önemli bir rol oynar; ayrıca Archie Shepp, Marion Brown ve Anthony Braxton gibi seçkin müzisyenlerle albümler kaydeder. 1967`de Avrupa`dayken Alman multi-enstrümantalist, grup lideri ve besteci Gunter Hampel`le uzun bir profesyonel ve kişisel ilişki başlatır, nihayetinde de sanatçıyla evlenir. İkili birlikte birçok projeye imza atarlar, ki bunlar arasında Hampel’in Birth plak şirketi adına yapmış oldukları albüm kayıtları, müzik tiyatrosu projeleri, dans parçaları, şiir çalışmaları ve çocuklardan profesyonel müzisyenlere kadar değişik kesimler için workshop`lar yer almaktadır. Lee 1980`lerde beste çalışmalarına ağırlık vermeye başlayarak geniş ölçekli eserler üretir; bunlar arasında beş bölümlü bir süit olan Emergence ve A Prayer for Our Time adlı caz oratoryosu sanatçının önemli çalışmalarıdır. Ayrıca Archie Shepp ve Ran Blake`le yeniden bir araya gelen Jeanne Lee basçı Peter Kowald, the Reggie Workman Ensemble ve Vocal Summit grubuyla da çalışmalar yapar. Yukarda anılan sanatçıların dışında Jeanne Lee Atlantik`in her iki yakasında free jazz ve emprovize müzik sahnesinin şöhretli isimleriyle çalışmıştır, ki bunlardan bazılarını sıralayacak olursak: Lester Bowie, Dave Burrell, Don Byron, Daniel Carter, Chick Corea, Marilyn Crispell, Danny Davis, Malachi Favors, Charlie Haden, Julius Hemphill, Leroy Jenkins, Sheila Jordan, Rahsaan Roland Kirk, Benny Maupin, Lawrence ‘Butch Morris’, Zeena Parkins, Dewey Redman, Roswell Rudd ve Avrupalı müzisyenlerden Derek Bailey, Han Bennink, Peter Brotzmann, Evan Parker ve John McLaughlin. Son yıllarında şiir, müzik ve danstan oluşan bir füzyon icra eden the Jeanne Lee Ensemble`ı yöneten ve piyanist Mal Waldron`la turneye çıkan sanatçı aynı zamanda aktif bir eğitmen olup ABD ve Avrupa`daki çeşitli kurumlarda dersler vermiştir. 2000 yılında kolon kanseri teşhisi konan Lee, geçirdiği operasyondan birkaç ay sonra hayata veda etmiştir. Joseph Jarman, Gunter Hampel, Rashied Ali, Hamiet Bluiett, Abbey Lincoln ve diğer birçok sanatçı Lee`nin ailesine yardım maksadıyla sanatçının ölümünden sonra biraraya gelerek konserler vermişlerdir.

Jeanne Lee`nin diskografisi aşağıdadır: Solo albümler ve küçük grup kayıtları: The Newest Sound Around (1962; with Ran Blake) Spirits (1972; with Gunter Hampel and Perry Robinson) Familie (1972; with Gunter Hampel and Anthony Braxton) Town Hall 1972 (Trio, 1972) with Anthony Braxton Conspiracy (1974; first solo record, with Gunter Hampel, Sam Rivers, Jack Gregg, and others) Oasis (1978; with Gunter Hampel) Nuba (1979; with Andrew Cyrille and Jimmy Lyons) Freedom of the Universe (1979; with Gunter Hampel) Archie Shepp & Jeanne Lee (1984) You Stepped Out of a Cloud (1989; with Ran Blake) Natural Affinities (1992; second solo record, with Dave Holland, Gunter Hampel, Amina Claudine Myers, and others) Here and Now (1993; with David Eyges) After Hours (1994; with Mal Waldron) Travellin` In Soul-Time (1995; with Mal Waldron and Toru Tenda) White Road Black Rain (1995; with Mal Waldron and Toru Tenda) Duo (1996; with Gunter Hampel) Büyük grup kayıtları: Marion Brown – In Sommerhausen (1969) Archie Shepp – Blase (1969) Gunter Hampel – People Symphony (1970) Marion Brown – Afternoon of a Georgia Faun (ECM, 1970) Carla Bley – Escalator over the Hill (1971) Vocal Summit – Sorrow is not Forever – Love Is (1972) Enrico Rava – Pupa o Crisalide (1973) Enrico Rava – Quotation Marks (1973) Andrew Cyrille – Celebration (1975) Marcello Melis – Free To Dance (1978) Gunter Hampel Big Band Vol. 1 – Cavana (1981) Gunter Hampel Big Band Vol. 2 – Generator (1981) Bob Moses – When Elephants Dream of Music (1982) Archie Shepp – African Moods (1984) Bob Moses – Wheels of Colored Light (1992) Jane Bunnett – The Water is Wide (1993) Mal Waldron – Soul Eyes (1997).

Happy Birthday Jazz! Happy Birthday Mrs. Lee!




28 Ocak 2013, Pazartesi

Ronnie Scott (orijinal adı Ronald Schatt) savaş sonrası Britanya caz sahnesinde müzisyenliği kadar kendi adını taşıyan dünyaca ünlü caz kulübünün sahibi olarak da etkili olan İngiliz tenor saksofoncudur. Scott`un ünlü olduğu bir diğer konu da, özellikle kulübündeki dinleyicilerle ilgili yaptığı şakalardır. Örneğin kötü bir gecede dinleyici sayısıyla ilgili olarak (orijinal haliyle): "It was so small we opened up with `Tea For One` "; ya da coşkusuz bir dinleyici kitlesi için: "Let`s join hands and try to make contact with the living", veya "You`ve made a happy man very old".

Doğu Londra`nın Aldgate semtinde Rus Yahudisi bir babayla Portekizli bir anneden doğan Scott kornet çalarak başladığı müzik hayatında önce soprano saksofona, nihayetinde de tenor saksofona geçerek 16 yaşında küçük caz kulüplerinde çalmaya başlar. Grup lideri Carlo Krahmer`e eşlik ettikten sonra 1945`te trompetçi Johnny Claes`le turneye çıkar; bir sonraki yıl da o zamanlar oldukça popüler olan Ted Heath Big Band`e katılır. Ancak değişen ekonomik koşullar big band`lerin varlığını sürdürmesini olanaksız hale getirmiş, ayrıca Atlantik`in öte yakasında doğan bebop tınıları İngiltere`ye ulaşmaya başlamıştır; bunun üzerine Ronnie Scott davulcu Tony Crombie`yle birlikte bu yeni müziği ilk elden incelemek amacıyla New York`a gider. Daha sonra alto saksofoncu Johnny Dankworth`le birlikte Queen Mary transatlantiğinde çalışacak olan Scott düzenli olarak New York seyahatlerini sürdürecektir. Sık sık çıktığı seyahatlerine rağmen giderek büyümekte olan Londra bop sahnesinin temel taşlarından biri haline gelen Ronnie Scott, 1948 yılının sonunda modern caza adanan ilk İngiliz kulübü olan Club Eleven`in kurucuları arasında yer alır. Bu dönemde kariyerinin belirleyici özelliği olan lirik fakat armonik yönden kompleks stili geliştiren sanatçı, bir süre davulcu Jack Parnell`e eşlik ettikten sonra 1953 yılında kendi grubunu kurar. 9 kişilik grubun Norman Granz`in Jazz at the Philharmonic turunun Londra ayağı kapsamında ilk kez halkın karşısına çıkması İngiliz caz tarihi açısından önemli bir kilometre taşıdır, ki bu olay pekçok yönden savaş sonrası dönemin esas başlangıç noktası olarak kabul edilmektedir. 1956 yılında grubu dağıtan Scott 1957 yılında bir diğer tenor saksofoncu Tubby Hayes`le birlikte the Jazz Couriers grubunu kurarak şöhretini daha da arttırır. 1959`da grup elemanları dostça yollarını ayırdıktan sonra aynı yılın Ekim ayında Londra Gerrard Street`te ilk Ronnie Scott Club`ı açar. Kulüp 1965`te Frith Street`e taşınacak, Ekim 1991`deyse Birmingham şubesini açacaktır. Finansal açıdan birçok zorluk atlatan kulüp ayakta kalışını ve gelişimini Scott`la birlikte kurucusu olan ve menajerlik görevini yürüten eski saksofoncu Pete King`in zekasına ve yeteneklerine borçludur. Genellikle Ronnie Scott`un quartet`iyle birlikte sahne aldığı kulüp Zoot Sims, Dexter Gordon, Roland Kirk, Sonny Stitt, Ben Webster, Sonny Rollins, Stan Getz ve the Buddy Rich Big Band gibi Amerikalı caz devleri için de önemli bir platform teşkil eder. Burada Scott`tan bir anekdot aktaralım: "Jack Jones (Amerikalı caz ve pop şarkıcısı) Londra`da olduğu zamanlar genellikle kulübü ziyaret ederdi. Bir akşam kapıda bu tarz konukları tanımayan bir görevlimiz vardı ve Jack`e içeri ücretsiz girebileceğini, ancak arkadaşının ödeme yapması gerektiğini söyledi. Jack`in arkadaşı Tony Bennett`ti." Zamanının çoğunu kulübüne vakfeden Ronnie Scott 1960-1967 yılları arasında piyanist Stan Tracey`nin de yer aldığı bir quartet`in liderliğini yapar ve 1960`ların sonuna doğru John Surman ve Kenny Wheeler`in de aralarında yer aldığı sekiz müzisyenden oluşan bir diğer grupla free jazz denemeleri yapar. Ancak bu konuda o dönem kulübünde sahne alan ve 30 dakikaya varan sololar atan Archie Shepp kadar ileri gitmeyecektir. Shepp`in kulüpte çaldığı gecelerden birinde saksofon devleri Stan Getz ve Coleman Hawkins bir masada oturmaktadırlar. Yine böyle uzun ve şiddetli bir solonun orta yerinde Hawk Getz`e dönerek "Hey," der, "bizim parçamızı çalıyorlar." Scott`un idollerinden biri olan Dexter Gordon`un sanatçıyla ilgili "he`s playing all that free shit" (bütün o serbest b.ku çalıyor) suçlamasına Scott şöyle itiraz edecektir: "I don`t play free. I play very cheaply, but I don`t play free." (Serbest/bedava çalmıyorum. Çok ucuz çalıyorum ama bedava çalmıyorum.) 1967-1969 yılları arasında Avrupa turnesine çıkan The Kenny Clarke-Francy Boland Big Band`in üyesi olan ve 1971-1975 yılları arasında klavyede Mike Carr ve davulda Bobby Gien`den oluşan bir trio yöneten Ronnie Scott, İngiliz caz sahnesindeki merkezi pozisyonuna rağmen kariyerinin son birkaç onyılında nadiren albüm kaydetmiştir. Bozulan sağlığı yüzünden son yıllarında performanslarına ara vermek zorunda kalan sanatçı 1979 yılında Mike Hennessey`nin yazdığı Some Of My Best Friends Are Blues kitabını yayınlamış, John Fordham`ın 1995 yılı çalışması Jazzman: the amazing story of Ronnie Scott and his club`a da katkıda bulunmuştur. Hiç evlenmeyen ama iki çocuğu olan Ronnie Scott 1991`de Stan Getz`in ölümü üzerine, "Bütün büyük cazcılar gidiyorlar, ben de kendimi pek iyi hisstmiyorum" demiştir. 1996 yılında geçirdiği implant cerrahisi sonrası iyileşme sürecinde diş hekiminin yanlışlıkla yazdığı yüksek dozda barbitürat sonucu sanatçı 69 yaşında hayata veda etmiştir.

Ve son olarak Ronnie Scott diskografisi: 1948: Boppin` at Esquire (indigo), 1957: The Couriers of Jazz! (Carlton/Fresh Sounds), 1965: The Night Is Scott and You`re So Swingable (Redial), 1965: When I Want Your Opinion, I`ll Give it to You (Jazz House), 1969: Live at Ronnie Scott`s (Columbia), 1977: Serious Gold (Pye), 1990: Never Pat a Burning Dog (Jazz House), 1997: If I Want Your Opinion (Jazz House), 1997: The Night Has a Thousand Eyes (Jazz House), 2000: Boppin` at Esquire (Indigo), 2002: Ronnie Scott Live at the Jazz Club (Time Music).

Happy Birthday Jazz! Happy Birthday Mr. Ronnie Scott!




 

Paylaş
Bu bölümde yayınlanmış önceki yazılar
» Jutta Hipp (Pianist) » Bobby Durham (Drummer) » Chet Baker » Don Cherry (Trumpet) » Wynton Kelly (Piano) » Johnny Dyani (Bass) » Billy Hart (Drum) » Gigi Gryce (Alto Saxophone) » Michel Portal (Multireed) » Frank Melrose (Piano) » Geoffrey Keezer (Piano) » Paul Desmond (Alto Saxophone) » Serge Chaloff (Saxophone) » Ray Drummond (Bass) » Jimmy Knepper (Trombone) » Coleman Hawkins (Saxophone) » Roy Hargrove (Trumpet) » Palle Danielsson (Bass) » Anita O`Day (Vocal) » Kahil El`Zabar (Percussion) » Mel Tormé (Vocal) » Cat Anderson (Trumpet) » Babyface Willette (Organist) » Craig Harris (Trombone) » Elvin Jones (Drummer) » Wilbur Ware (Bassist) » Sonny Rollins (Saxophone) » Buddy (King) Bolden (Cornetist) » Art Pepper (Alto Saxophone) » Bennie Maupin (Multi Reedist) » Kenny Dorham (Trumpet) » John Coltrane (Saxophone) » Wayne Shorter (Saxophone) » Lex Hamphries (Drummer) » Jack Teagarden (Trombone) » Art Farmer (Trumpet) » Okay Temiz (Percussionist) » Albert `Tootie` Heath (Drummer) » Oscar Peterson (Pianist) » Duke Pearson (Pianist) » Cedar Walton (Pianist, Composer) » George Shearing (Pianist) » Russell Procope (Clarinet, Saxophone) » Arnett Cobb (Saxophone) » Jack DeJohnette (Drummer) » Benny Carter (Horns) » Rahsaan Roland Kirk (Horns) » Abbey Lincoln (Vocalist) » Louis Armstrong (Trumpet) » Tomasz Stanko (Trumpet) » Lester Young (Saxophone) » Mark Helias (Double Bass) » Lincoln Goines (Double Bass) » Don Pullen (Pianist) » Michel Petrucciani (Pianist) » Lou Levy (Pianist) » Barney Bigard (Klarnetist) » Art Tatum (Piyanist) » Howard McGhee (Trompetçi) » Lee Young (Davulcu) » Barney Wilen (Saxophone) » (Hazırlayan: Arto Peştemalcıgil) > Roland Hanna > Herlin Riley > Clyde Lombardi > Lew Soloff » (Hazırlayan: Arto Peştemalcıgil) > Bobby Durham > Jutta Hipp > Bill Mays > Nelson Boyd > Eddie Locke » Ray Bryant (Pianist) » (Hazırlayan: Arto Peştemalcıgil) > Donald Byrd > Ray Nance > McCoy Tyner > Dodo Marmarosa > Sonny Greer > Phineas Newborn, Jr. > Curtis Fuller » (Hazırlayan: Arto Peştemalcıgil) > Zoot Sims > Clifford Brown > Booker Ervin > Lou Donaldson > Phil Woods > Azar Lawrence » (Hazırlayan: Arto Peştemalcıgil) > Don Byas / Jesse Drakes / Sonny Criss / Odean Pope / Jimmy Heath / Warne Marsh / George Wallington » Thelonious Monk (Piyanist, Besteci) » Antonio Hart (Saxophone) » (Hazırlayan: Arto Peştemalcıgil) > Jack Costanzo / Shadow Wilson / Red Rodney / John Gilmore / Roy Campbell » Julian Cannonball Adderley (Alto Saxophone) » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Mickey Roker / Bireli Lagrene / Lars Danielsson / Dave Bargeron / Max Kaminsky / Butch Warren » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Jim Beard / Sonny Sharrock / Kenny Drew » Bill Evans (Pianist) » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Don Redman > Kevin Mahagony > Kenny Burrell > Elmer Crumbley > Billy Kilson > Charlie Shavers > Sonny Simmons » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Junior Cook > Richie Kamuca > Jon Faddis > Annie Ross > Charlie Persip > Dale Fielder > Nnenna Freelon » Eugene Wright > Albert `Tootie` Heath » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Red Garland > Sidney Bechet > Ellis Larkins > Jackie McLean > Kai Winding » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Charlie Irvis > Arthur Blythe > Red Nichols > Tania Maria > Pee Wee Hunt > Carla Bley » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Toots Thielemans > Percy Heath > Richard Groove Holmes > Jamie Merritt > Ron Carter » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Charles Mingus > Jimmie Noone > Joe Henderson > Earl Bostic > Jimmy Giufre > Connie Kay > Blossom Dearie » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Richard Davis > Walt Dickerson > Buster Williams > Leon Parker > Lionell Hampton > Mundell Love » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Duke Jordan > Booker Little > Scott LaFaro > Gene Ramey > Stanley Turrentine > Gerry Mulligan > Freddie Hubbard » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Mart Riff Mole > Sir Charles Thompson > Roy Haynes > Shirley Scott > Charles Lloyd > Tommy Flanagan ve bizatihi Arto Peştemalcıgil > Nat King Cole » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Rene Thomas > Dave Pell > Dexter Gordon > Svend Asmussen > Mart Barrett > Eddie » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Frank Butler > David Murray > Bobby Jaspar > Tadd Dameron > Rex Stewart > Johnny Carisi > Michel Legrand » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Tex Beneke > Wardell Gray > Stefano Di Batista > Nathan Davies > Bill Doggett > Buddy De Franco » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Ronnie Scott > Jeannie Lee > Roy Eldridge > Bobby Hackett > Joe "Tricky Sam" Nanton > Stan Getz > Snooky Young > George Brunies > Norwood "Pony" Poindexter > Bill Evans » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Jason Moran > J.J. Johnson > Gary Burton > Julius Hemphill > Benny Golson > Stephane Grapelli > Henri Texier » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Gene Krupa > Aldo Romano > Big Sit Catlett > Al Foster > Horace Parlan > Jimi Cobb » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Heny "Red" Allen > Thurman Barker > Kenny Clarke > William Parker > Wilbur De Paris > Roland Shannon Jackson > Joe Pass » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Kid Ory > John Scofield > Bunk Johnson > Earl Hines > Danilo Perez > Lewis Nash » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > John Ore > Harold Land > Bob Brookmeyer > Larry Willis > Panama Francis > John Pattitucci > Chet Baker » Dave Brubeck (Piano) » Jimmy Lyons (Alto Saxophone) » Tommy Dorsey (Trombone, Big band) » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Sam Jones > Hampton Hawes > Billy Bauer > Gus Johnson > Dolo Cooker > Roswell Rudd » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Diego Urcola > Arturo Sandoval > Howard Rumsey > Don Byron > Mugsy Spainer > Paul Bley > Khalil El`Zabar » Dizzy Gillespie » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Palle Danielsson / Roy Hargrove / Cozy Cole / Anita O`Day / Alphonse Picou / Eddie Harris / Dizzy Gillespie » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Dave Holland / Phil Urso / Von Freeman / Steve Swallow / Jimmy Blanton / Sammy Price / Papa Jo Jones » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Fats Navarro / Sam Rivers / Gary Bartz / Bud Powell / Kenny Kirkland / David Kikoski / Oscar Pettiford » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > `Brother` Jack McDuff / Frank Socolow / Muhal Richard Abrams / Monica Zetterlund / Charles Thomas Potter / Ken Vandermark » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Ernie Henry / Meade Lux Lewis / Albert Mangelsdorf / Charles `Buddy` Bolden / Sonny Rollins / Wilbur Ware / George Mraz » Charlie Parker (Alto Saxophone) » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Martial Solal / Alphonso Trent / Clifford Jarvis » Harold "Doc" West (Drum) » Hank Jones (Pianist) » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Steve Lacy / Charles McPherson / Johnny Hodges / Joanne Brackeen / Edward Simon / Reggie Washington / Charlie Christian » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > René Utreger / Ben Riley / Mtutuzel Dudu Pakwana / Carmell Jones / Peter Ind / Sonny Clark / Don Patterson » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Frank Wright / Lee Morgan / Tomasz Stanko / Paul Gonsalves / Leroy Vinnegar / Alan Dawson / Sadik Hakim » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Ahmad Jamal / Rhoda Scott / Mike Maineiri / Eric Watson / Louie Bellson / Hank Mobley / Louis Thomas Jordan » Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Joe Chambers / Reginald "Reggie" Workman / Elmo Hope / Pete Candoli / Julian Priester / Andrew Hill / Rashied Ali » Arto Peştemalcıgil ile Happy Birthday Jazz! > Ray Bauduc / Gaetano Lombardo / Eric Dolphy / Lalo Schifrin / Hermeto Pascoal / Milt Hinton / Frank Lowe
Bu içeriğe yapılan yorumlar
Bu içeriğe hiç yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yapabilirsiniz!
Reklam İçin Bize Yazın Bizi Arayın
0 216 385 4912
Cazkolik Shop Yeni
Albüm Bülten Üyeliği
Bizi Takip
Edin
Cazkolik.com • Türkiye’nin Caz Takvimi • Günün Albümü • Günün Parçası • Günün Müzisyeni • “Jazz”lı Gündem • Albüm Eleştirileri • Cazkolik Röportajları • Yerli Caz Albümleri Arşivi • Yerli Caz Müzisyenleri Arşivi Cazkolik Yazarları:
• Ali Haluk İmeryüz • Arto Peştemalcıgil • Ayşe Tütüncü • Beliz Hazan • Burak Sülünbaz • Cenk Akyol • Cenk Erdem • Deniz Türkoğlu • Emre Kartarı • Güç Başar Gülle • Güzin Yalın
 
• Levent Öget • Leyla Diana Gücük • Murat Ali Oral • Murat Beşer • Okan Aydın • Salim Zaimoğlu • Sami Kısaoğlu • Sevin Okyay • Tunçel Gülsoy • Turgay Yalçın • Zekeriya Şen
Radyo Cazkolik Servisleri: • Radyo Cazkolik Programları • Radyo Cazkolik Playlistleri • CazFM.com (Online stream radio)
Cazkolik.com bir Feridun Ertaşkan Rek. ve Tas. Hiz. Ltd. Şti. hizmetidir. | İletişim için: cazkolik@cazkolik.com | info@cazkolik.com | Tel: 0 216 385 4912

“Jazz, insan ruhunun zaferinin sembolüdür.” Archie Shepp